บทที่ 147

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันก็ยืนขึ้นด้วยความกลัวและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรหาดิกสัน แต่โทรศัพท์ของเขาก็ยังปิดเครื่องอยู่ จากนั้นฉันก็โทรหาผู้ช่วยของเขา ซึ่งในที่สุดก็รับโทรศัพท์

“คุณอยู่ที่ไหน?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณนายเกร็ก เราอยู่ในโบสถ์”

เขายังคงเรียกฉันว่าคุณนายเกร็ก

เหมือนกับครั้งที่เราพบกันครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน

เขาเรียกฉันว่าคุณนายเกร็กตลอดเวลา

ฉันเคยเป็นคุณนายเกร็ก

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว

“ส่งที่อยู่คุณมาให้ฉัน”

ฉันวางสายโทรศัพท์และกำลังจะออกไปเมื่อควินซี่คว้าข้อมือของฉันและเตือนฉันว่า “ความเจ็บป่วยของคุณไม่สามารถเพิกเฉยได้ ถ้ายังคงเป็นแบบนี้ จะไม่มีทางรักษาได้! แคโรไลน์ ฉันใช้เวลาเจ็ดถึงแปดปี ปีที่ศึกษายาต้านมะเร็งนี้ ฉันโชคดีพอที่จะเป็นคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จโชคดี ที่ฉันช่วยคุณได้ ตอนนี้มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะทำให้คุณได้ในชีวิตของฉัน!”

เธอฟังดูเหมือนเธอกำลังร้องขอความชั่วด้วยความหวังดีภายใต้ผลประโยชน์!

ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่มีจิตใจชั่วร้ายที่สุด!

เธอไม่สามารถปรับตัวเองให้เข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันและเก็บงำความเกลียดชังไว้ได้!

เธอคือคนที่กำลังจะตายเหมือนกันที่เห็นฉันต้องทนทุกข์และแก้แค้นฉัน!

ฉันสะบัดมือเธอออกแล้วพูดว่า “ฉันไม่ต้องการมัน!”

ฉันไม่ต้องการความเมตตาจากเธอ

ฉันไม่เคยต้องการมันตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉันจะคืนไตให้เธอ!

ก็ต่อเมื่อมีหลักฐานว่ามันเป็นของเธอ!

ฉันรีบออกไปและรีบวิ่งไปที่โบสถ์ แต่ประตูด้านนอกปิด ท่ามกลางฝนตกหนัก ฉันเห็นคำสองแถวที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าโบสถ์อย่างชัดเจน

'ขอแสดงความยินดีกับนายเกร็กและนางสาวเยลมีความสุขในการแต่งงาน'

มันทำให้ฉันโกรธมากที่ดิกสันหันมาหูหนวกกับทุกสิ่งที่ฉันพูดกับเขา ทำไมเขาถึงดื้อขนาดนี้?

เขาคิดว่าฉันจะยอมรับในความเมตตาของเขางั้นเหรอ?

ไม่ ฉันจะไม่!

ฉันจะโทษเขามากขึ้นเท่านั้น!

ฉันเกลียดเขา!

ฉันเกลียดเขาที่เพิกเฉยต่อความปรารถนาของฉัน!

ฉันกดประตูโบสถ์ไปเรื่อยๆ แต่คนที่อยู่ข้างในยืนกรานที่จะไม่เปิด ฉันเปียกโชกไปด้วยฝนตกหนักรู้สึกเศร้าและหมดหวัง

ฉันไม่สามารถระงับความเศร้าภายในและกระอักเลือดออกมาได้ ในขณะนั้น ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน และคนแรกที่ฉันเห็นคือ เฮนรี่ คุก

ปรากฎว่าเขารู้เรื่องนี้เช่นกัน

เขาเห็นว่าฉันจมอยู่ในสายฝนและวิ่งไปพร้อมที่จะพาฉันไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฉันผลักเขาออกไปอย่างรุนแรงและทรุดตัวลงกับพื้น

ฉันมองไปที่ดิกสันในโบสถ์และถามเบา ๆ ว่า “คุณจะแต่งงานกับเธอแม้ว่าฉันจะปฏิเสธที่จะรักษาตัวเองใช่ไหม?”

การจ้องมองของดิกสันนั้นเย็นชาและไม่แยแส

เขาอ้าปากและพูดว่า “ใช่”

ฉันถามด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุณคิดว่าฉันต้องการความใจดีมีเมตตาจากตัวคุณหรือไม่? แน่ใจหรือว่าต้องการให้เธอเป็นคุณนายเกร็ก?”

เขาตอบอย่างหนักแน่นว่า "ใช่"

ฉันถามระหว่างฟันที่กัด “แม้ว่าฉันจะตายต่อหน้าคุณ?”

ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ดิกสันสวมชุดแต่งงานสีขาวราวกับหิมะ โดยดูเป็นพิเศษ มีเสน่ห์ แต่น่าเสียดาย เธอไม่เหมาะกับเขา

ผู้หญิงอย่างเธอโง่เกินไป

เธอเหมือนกับเกวนทุกประการ

เธอน่าจะมีความสุขที่สุดในตอนนี้

นั่นเป็นเพราะฉันให้เธอระเบิดคำพูดเมื่อวาน วันนี้ฉันมาปรากฏตัวที่นี่ในสภาพที่เสียใจ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นผู้ชนะในที่สุด

อย่างไรก็ตาม มันไม่สำคัญ

สิ่งที่สำคัญคือดิกสันจะแต่งงานกับเธอหรือไม่

“แคโรไลน์ ไปโรงพยาบาลกับเฮนรี่”

เสียงของดิกสันนั้นเบา ถึงตอนนี้ เขายังขอให้ฉันไปโรงพยาบาล ฉันผลักเฮนรี่ออกไป ซึ่งกำลังจะพาฉันไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฉันส่ายหัว และขอร้องด้วยเสียงแหบ “อย่าแต่งงานกับเธอ ดิกสัน คุณจะไม่มีความสุข! ฉันขอร้องไม่ให้แต่งงานกับเธอ! ไม่ต้องการให้คุณเสียสละความสุขเพื่อสุขภาพของฉัน ฉันไม่ต้องการมันเลย! "

มีแขกจำนวนมากในคริสตจักร ซึ่งทุกคนในนั้นมีอิทธิพลและมีอำนาจการงาน รวมถึงนายท่านเยล ซึ่งเพิ่งฉลองวันเกิดครบรอบ 80 ปีของเขา

ในขณะนั้น แคโรไลน์ ชอว์ ผู้ซึ่งยืนอยู่เหนือฝูงชนในสายตาของพวกเขาแต่ตอนนี้ดูต่ำต้อยมากราวกับฝุ่นผงบนพื้นดิน ฉันรู้สึกเศร้าอย่างมากภายใน รสชาติของเลือดในลำคอของฉันรุนแรงเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าชีวิตของฉันจะถึงจุดจบ!