บทที่ 148

แซคคารี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของฉัน

แม้ว่าฉันจะเหลือเพียงครึ่งหนึ่งของชีวิตก็ตาม

ฉันโวยใส่เขาอย่างช่วยไม่ได้ ภายใต้การจ้องมองที่ตกตะลึงของทุกคน ฉันอ้าแขนร้องเรียกเขาอย่างอ่อนหวาน

ฉันกลัวว่าเขาอาจจะปฏิเสธ ดังนั้นฉันจึงพยายามทำให้เขาพอใจ

เสื้อผ้าของเขาสะอาดและเรียบร้อย เขาเดินมาหาฉันและลดสายตาลงมองฉัน การจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยความพิถีพิถันและความคิดที่ลึกซึ้ง

ทันใดนั้น ฉันจำได้ว่าเขาเคยพูดว่าเขาเป็นคนเนียบที่เรียบร้อย

ฉันสกปรกมากจนฉันไม่คิดว่าเขาจะจับฉันไว้ในอ้อมแขนของเขาเว้นแต่เขาจะหมดความคิด

ในตอนที่ฉันกำลังจะถอนมือออก ทันใดนั้นเขาก็ก้มลงมากอดฉันไว้ในอ้อมแขนของเขา พลางกระซิบว่า “แคลลี่”

เสียงของเขาต่ำและเหมือนเป็นแม่เหล็ก

ฉันร้องไห้ด้วยความหงุดหงิดและพูดว่า “ฉันรู้สึกเสียใจมาก”

ฉันนอนขดตัวเหมือนลูกแมวในอ้อมกอดของเขา นิ้วของฉันกำที่เสื้อผ้าของเขาและไม่ยอมปล่อย

เขากอดฉันไว้แน่นและเงยหน้าขึ้นมองผู้คนที่อยู่ตรงหน้าเขา

คนเหล่านั้นมีอำนาจและมีอิทธิพล

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้น พวกเขามีความตกใจบ่งบอกจากใบหน้า

ดิกสัน ไม่เหมือนพวกเขา ดูเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์

เมื่อท่านประธานเยลเห็นแซคคารี่ เขารีบร้องเรียก “คุณชิค ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณมีเวลามาร่วมงานแต่งงานของลูกสาวของผมเป็นการส่วนตัว”

คุณเยลเป็นคนฉลาดและรู้วิธีแสวงหาความสัมพันธ์

แซคคารี่เหลือบมองเขาอย่างไม่แยแส น้ำเสียงของเขาเย็นชาขณะที่เขาพูดว่า “ผมมาที่นี่เพื่อ แคลลี่ เนื่องจากเธอไม่ต้องการเห็นคุณสองคนแต่งงานกัน”

เขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเจรจาและแจ้งให้พวกเขาทราบโดยตรง นายท่านเยลสะดุ้งแต่ไม่กล้าพูดอะไรในขณะนั้น

เขาถามด้วยความประหลาดใจ “แคลลี่ คือใคร?”

แซคคารี่ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แคโรไลน์”

ฉันจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ ปรากฎว่าเขารู้ว่าฉันเป็นใคร “ทำไมวันนี้เขามาโผล่ที่นี่ด้วย?!

“เป็นไปได้ไหมว่าเขารู้ที่อยู่ของฉัน?”

นายท่านเยลกล่าวประจบประแจงเขา “อ้า ผมเข้าใจแล้ว”

ฉันไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับแซคคารี่ และเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเขาจาก ฌอณ ฟล็อก และผู้ช่วยของเขาเท่านั้น ฉันยังไม่เคยเห็นความสามารถที่แท้จริงของเขา

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้การปรากฏตัวของเขาเพียงลำพังทำให้ทุกคนในตอนนี้รู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัว แม้แต่ท่านเยลที่ได้รับความเคารพอย่างสูงก็ตอบรับเขาด้วยความนอบน้อม