บทที่ 175

ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า แซคคารี่มักจะอยู่ใกล้ ๆ ฉันเสมอทุกครั้งที่เขาไม่มีอะไรสำคัญที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม แม้จะอยู่ใกล้ ๆ เขาก็ไม่เคยรบกวนฉันเลย เพราะเขาเก็บข้อมูลตำแหน่งของฉันผ่านโทรศัพท์เท่านั้น

เนื่องจากเขาและฉันใช้โมเดลเดียวกันมันจึงเป็นงานที่ง่าย

โดยปกติแล้ว เราใช้ระบบจีพีเอสเดียวกัน

ฉันถาม อย่างสงสัยว่า “นายอยู่ในเมืองเอสเหรอ?”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันรู้สึกแปลก ๆ ว่าเขามักจะอยู่ในเมืองเดียวกับฉัน ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ใดก็ตาม ความคิดนั้นไม่เป็นที่พอใจ และน่ากลัวด้วยซ้ำ

“ใช่ ผมมาจากเมืองอู๋”

“โอ้”

แซคารี่ยืนอยู่ไม่ห่างจากฉัน ข้างเขา มีช่อดอกไม้เป็นดอกชบาบานสะพรั่งอย่างสวยงาม แม้จะเปรียบเทียบกันแล้ว เขาก็ ... หล่อเหลามีเสน่ห์ยิ่งกว่าดอกชบาแดงเสียอีก

แซคคารี่ดูหล่ออย่างไม่น่าเชื่อ รูปลักษณ์ของเขาเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องอิจฉา ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของเขายังให้ความรู้สึกถึงความน่าหลงใหล ซึ่งทำให้เขามีเสน่ห์มากขึ้น เป็นเจ้าชายที่มีเสน่ห์ในอุดมคติของผู้หญิง

นั่นคือผู้ชายคนที่ปกป้องฉัน

เช่นเดียวกับตอนนี้ เขาเข้ามาอยู่ข้าง ๆ ฉันโดยไม่รอช้าหลังจากรับรู้ถึงอาการบาดเจ็บของฉัน

แสงจันทร์แผ่วเบาพร้อมกับสายลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านไปด้านข้างของเรา มันเงียบและสงบในขณะที่เราผ่อนคลาย ขณะที่ฉันมองไปที่ชาย ผู้ที่มีเสน่ห์ราวกับงานศิลปะที่วาดฝันใบหน้าด้วยมือของฉัน รอยยิ้มที่สดใสก็ทำให้ใบหน้าของฉันสว่างขึ้น ฉันพูดกับเขาว่า “พี่ นายหล่อมาก”

เขาขมวดคิ้วและถามว่า “คุณแกล้งชมผมเหรอ?”

บนใบหน้าของแซคคารี่ พบความตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าไม่มีใครกล้าที่จะพูดเรื่องที่กล้าหาญเช่นนี้ต่อหน้าเขา ฉันส่ายหัวและหัวเราะโดยไม่พูดอะไรต่อ

ในขณะที่เขาขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาก็มีความสุขเล็กน้อย

ฉันยังจำปฏิกิริยาของเขาจากครั้งก่อนที่ฉันชมความหล่อเหลาของเขาได้ เขาเตือนฉันอย่างเย็นชาว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันควรให้อยู่ในใจฉัน

ในทางตรงกันข้าม ไม่มีคำพูดที่รุนแรงในครั้งนี้เมื่อฉันชมเขา

ด้วยความเป็นคนที่มีนิสัยดื้อรั้น แซคคารี่จึงไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากที่ฉันหยุด ฉันเดินไปข้างเขาและถามเขาว่า “นายจะเข้าไปที่ห้องพักฟื้นผู้ป่วยของฉันไหม?”

เขาตอบตกลงอย่างนิ่ง ๆ แล้วหันกลับมา เขานั่งยอง ๆ ตรงหน้าฉัน เห็นได้ชัดว่าความตั้งใจของเขาคืออะไร

เนื่องจากอาการบาดเจ็บ การเดินจึงเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน ดังนั้น ฉันไม่ปฏิเสธความเมตตาของเขาที่จะพาฉันเข้า ห้องจากนั้นฉันจึงก้มลงขี้หลังของเขา

แซคคารี่จับขาของฉันไว้แน่นและก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ และสง่างาม ฉันวางคางลงบนไหล่แข็งแกร่งของเขาเบา ๆ แล้วถามอย่างสงสัย “ปีนี้นายอายุเท่าไหร่?”

“ผมอายุครบ 27 ปีในเดือนธันวาคม”

27?!

แซคคารี่ยังเด็กมาก!

เขาอายุน้อยกว่าดิกสันสี่ปี

แม้จะอายุต่างกัน แต่เขาก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยมากกว่าดิกสันมาก

การปรากฏตัวของเขาโอ่อ่าและเป็นผู้ใหญ่มาก

“โอ้ ว้าว นายยังเด็กจริง ๆ” ฉันอุทาน

แซคคารี่พูดไม่ออก

เป็นอีกครั้งที่ เขาตอบกลับด้วยความเงียบ

การพูดคุยกับเขาเป็นประสบการณ์ที่น่าเบื่อ เขาเป็นคนที่น่าเบื่ออย่างที่สุด ฉันแค่กอดคอเขาและไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย

แซคคารี่อุ้มฉันกลับไปที่ห้องผู้ป่วยและนั่งลงบนเตียง ฉันนอนลงบนเตียงและส่งช่อดอกไม้ให้เขา