บทที่ 174

ฉันกระโดดลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแรงกระแทก ดิกสันได้ลงบันไดอย่างเร่งรีบในขณะที่ฉันเจ็บปวด ที่ชั้นหนึ่ง เขาเห็นใบหน้าที่ขาวซีดเหมือนกระดาษของฉัน และริมฝีปากของเขาก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรงขณะที่เขาสะดุดเข้ามาหาฉัน เขายื่นมือออกมาเพื่อพยายามจะกอดฉัน

ขณะที่ฉันนอนอยู่บนพื้นเป็นอัมพาตด้วยความเจ็บปวด ฉันรู้สึกว่ามีเลือดหยดลงมาจากแผลเป็นของฉัน ดูเหมือนว่ามีแผลใหม่เปิดขึ้นบนรอยช้ำเก่า ฉันกระพริบตาอย่างอ่อนแรงและพูดด้วยน้ำเสียงสงบอย่างน่ากลัวว่า “นี่คือความมุ่งมั่นของฉันที่จะไม่ให้อภัยคนอย่างนาย”

เสียงของเขาสั่นในขณะที่เขาพึมพำ “คุณยอมตายขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ฉันใช้เวลาช่วงเยาว์วัยกับนายมามากพอแล้ว”

ฉันไม่อยากจมปลักกับเขาอีกแล้ว

“แคโร คุณต้องโหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฉันยิ้มอย่างอ่อนแรงและพูดว่า “นายเคยใจดีกับฉันไหม?”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาเคยให้ช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นใกล้ชิดกับฉันบ้างไหม?

ตอนนี้ฉันได้ฟื้นฟูสุขภาพที่ดีแล้ว ชีวิตใหม่รอฉันอยู่! ทำไมฉันต้องเสียเวลากับเขาโดยไม่จำเป็น?

เพียงเพราะฉันรักเขา?!

ไร้สาระ! ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรัก!

ฉันกลัว ฉันกลัวจริง ๆ!

ฉันกลัวความยากลำบากในชีวิต ฉันกลัวความรักที่บิดเบี้ยว ฉันกลัวความเจ็บปวดและความคับข้องใจไม่รู้จบของการโหยหาผู้ชายอีกคน

สิ่งที่ฉันต้องการอย่างยิ่งในตอนนั้นคือการดูแลด้วยความรักที่อ่อนโยน! ตอนนั้นฉันต้องได้รับการดูแลปรนเปรอจากใครบางคน

และนั่นไม่ใช่ดิกสัน

ในไม่ช้าฉันก็มาถึงโรงพยาบาลในอ้อมแขนของดิกสัน เมื่อฉันออกมาจากห้องฉุกเฉิน ฉันอยู่ในสภาพที่แย่มาก ถูกพันด้วยผ้าพันแผลตั้งแต่หัวจรดเท้า ดิกสันเม้มริมฝีปากขณะที่เขายืนเฝ้าอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องพักรักษาตัว ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายส่วนบนของฉันมีอาการปวดแสบปวดร้อนอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ที่จะคร่ำครวญแม้แต่ครั้งเดียว

นี่คือการต่อสู้เพื่อความอดทน

เราต้องหาว่าใครจะยอมแพ้ก่อน

ขณะที่ดิกสันยืนดูฉัน เขารู้ว่าเขาแพ้การต่อสู้ก่อนที่มันจะเริ่มขึ้น ช่วงเวลาที่ฉันตัดสินใจอย่างบ้าคลั่งนี้ ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้

ที่จริง ฉันเลือกความตายมากกว่าการให้อภัย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเข้าใจระยะห่างที่ผ่านไม่ได้ระหว่างหัวใจของเราสองคน

เมื่อดิกสันจากไป เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ในขณะนั้น ฉันนอนบนเตียงโรงพยาบาล โดยหลับตาและถอนหายใจด้วยความโล่งใจ "ในที่สุด เราก็ทำสำเร็จ"

ควรจะเป็นเรื่องง่ายที่สุดหลังจากตัดความสัมพันธ์

อย่างไรก็ตาม ฉันรู้สึกว่าหัวใจของฉันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ราวกับว่ามีดนับไม่ถ้วนกำลังสับมันเป็นชิ้น ๆ

ที่สุดแล้ว ฉันก็ยังเป็นห่วงเขา

ไม่ว่าสถานการณ์นั้น จะไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าฉันใช้ชีวิตที่ยาวนานกับเขาถึงสามปี

เนื่องจากความเจ็บปวดทรมาน ในคืนนั้นจึงเต็มไปด้วยอาการนอนไม่หลับ ในตอนกลางคืน แซคคารี่ก็โผล่เข้ามาในความคิดของฉัน ฉันคิดถึงเขาและสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ในขณะนี้

ฉันจำสิ่งที่ดิกสันเพิ่งบอกว่าฉันจะไม่ตาย และฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความมั่นใจนั้นมาจากไหน

ในทำนองเดียวกัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันยังมีชีวิตอยู่

อย่างที่เห็น แซคคารี่ดูเหมือนมีอำนาจทุกอย่างจริง ๆ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนั้นเป็นเวลาตี 2 แล้ว หลังจากลังเลอยู่นานก่อนจะส่งข้อความไปหาแซคคารี่