บทที่ 173

เขาหยุดชั่วคราว แล้วพูดว่า “แคโร ผมรู้สึกแย่อยู่ภายในใจ”

ดิกสันลุกขึ้นและจับมือฉัน ฉันสะบัดมือเขาออกแรง ๆ และตะคอกใส่เขา “หยุดแกล้งอ่อนแอ!”

ฉันบอกว่า ไม่รู้ว่าจะรู้สึกโกรธหรือขบขันดีกับเรื่องพวกนี้ “เมื่อสองเดือนก่อนฉันรู้สึกแย่เหมือนกันหรือเปล่า? นายคิดว่าฉันอยากจะรับความช่วยเหลือจากควินซี่งั้นเหรอ?”

“ผมรู้ว่าคุณไม่ต้องการ แต่ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณยอม” ดิกสันหลับตาและพูดว่า “ตราบใดที่คุณยังมีชีวิตอยู่ได้ แม้ว่ามันอาจจะทำให้คุณแย่กับเรื่องที่ทำไปก็ตามผมจะทำให้คุณกินยาหรือรักษาทุกวิถีทางให้คุณรอด!”

ฉันโกรธและเตะเขา “ไปให้พ้น”

ฉันรู้สึกอารมณ์ไม่ดี เมื่อใดก็ตามที่ฉันนึกถึงฉากนั้นเมื่อสองเดือนก่อนในโบสถ์ ฉันไม่สามารถให้อภัยดิกสันได้เลย

“ทำไมเขาทำร้ายฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วมาอธิบายตัวเขาเองให้ฉันฟังในตอนนี้เนี่ยนะ? ฉันควรปล่อยวางความเสียใจและให้อภัยเขาดีไหม?

ไม่ ฉันไม่ยอม!

ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขาอีกตลอดชีวิต

ทั้งที่ยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจ”

ฉันเตะเขาลงไปทรุดกับพื้น ดิกสันหลบตัวไม่ทัน เขาฉวยโอกาสย่อตัวลง เข้ามากอดฉันแล้วกระซิบข้างหูว่า “แคโร เรารักกัน... ถ้าไม่ ทำไมเธอถึงปฏิเสธแลนซ์และเลือกผม?”

มันเป็นช่วงฤดูร้อน แต่ฉันรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ทะลุกระดูก ฉันมองไปที่ดิกสันและพูดว่า “ฉันรักนาย และนั่นคือความจริง ฉันยังให้อภัยนายครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นายคิดว่าฉันจะทำแบบนั้นไปตลอดชีวิตได้ไหม? ดิกสัน เกร็ก ฉันอยู่กับนายมาสามปีแล้ว นายเคยทำให้ฉันรู้สึกรักในช่วงสามปีนั้นบ้างไหม? ฉันไม่เคยรู้สึกรักมาก่อน!”

“สิ่งที่เขาทำมันทำร้ายฉัน ครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาทำให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคมะเร็ง!

เขาเป็นคนทำให้ฉันเป็นหมันด้วย!

และรอยแผลเป็นบนใบหน้าของฉันนี้...

... ถูกทิ้งไว้โดยเขา และ เกวน เวิร์ท”

ฉันระงับความเจ็บปวดในใจและพูดกับเขาอย่างชัดเจนว่า “นายบอกว่าฉันมีลูกไม่ได้ แต่ใครล่ะเป็นคนทำให้ฉันเป็นแบบนี้?”

“เขาร้องไห้เหรอ?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นดิกสันร้องไห้