บทที่ 172

เมื่อแอนดรูพูดจบ ฉันก็เห็นว่าดวงตาของเอเลนมีน้ำตาคลอ ราวกับว่าเธอต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากและไม่สามารถปลอบใจได้ จู่ ๆ เธอก็เม้มริมฝีปากแน่นและดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว

ฉันไม่กล้าถามแอนดรูมากกว่านี้ แต่เขากลับ พูดออกมว่า “แคโรไลน์ เราต้องตอบแทนสิ่งที่เราเป็นหนี้ให้กับควินซี่นะ”

ฉันถามอย่างกระวนกระวาย “แล้วหนี้ของนายที่มีต่อเอเลนล่ะ?”

แอนดรูพูดไม่ออก

จู่ ๆ แอนดรูก็ตอกกลับว่า “ไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ”

ดูเหมือนเขาโกรธ แล้ววางสายโทรศัพท์อย่างทันที ฉันวางโทรศัพท์ทิ้งและพูดว่า “ฉันขอโทษฉันจะติดต่อกับเขาในภายหลัง”

ทันใดนั้น น้ำเสียงของเอเลนก็หนักแน่นขึ้น “ไม่เป็นไร ฉันจัดการเรื่องนี้เองได้ ฉันจะปฏิเสธเขา! ควินซี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉัน ฉันจะไม่บริจาคไตให้คนแปลกหน้า ฉันไม่เพียงแค่เห็นแก่ตัวเพียงเท่านั้น ฉันเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่คนอื่น ๆ คิดไว้ซะอีก”

ฉันไม่รู้ว่าคำพูดสุดท้ายของเธอเป็นจริงแค่ไหน แต่เอเลนต่อหน้าฉันดูเหมือนจะกลายเป็นคนอื่นในตอนนี้

...

ความลังเลและความขี้อายในอดีตของเธอหายไป

เธอขับรถพาฉันไปที่ทางเข้าบ้านของคุก ฉันลงจากรถและเข้าไปในคฤหาสน์หลังจากเห็นเธอจากไป ทันทีที่ฉันหันกลับไป ฉันก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง

ฉันไม่แปลกใจเพราะฉันรู้ว่าเขาจะมา ฉันอยากจะหลีกเลี่ยงเขา แต่การทำแบบนั้นจะทำให้ฉันรู้สึกผิด

ฉันไม่มีเหตุผลที่จะกลัวเขา

ฉันยังต้องเผชิญหน้ากับเขาอย่างใจเย็น

ฉันต้องการที่จะเพิกเฉยและหลีกเลี่ยงเขาเพื่อเข้าไปในบ้านของคุก เขาคว้าข้อมือของฉันและพูดอย่างชัดเจนว่า “เราจะคุยกันไหม?”

ฉันเหล่มองเขาแล้วถามว่า “ทำไมต้องเรา?”

“ทำไมฉันต้องเสียเวลากับนาย?”

ฉันแค่จะตำหนิเขาและทำให้เขาปล่อยฉันเมื่อเขาพาฉันออกไปจากคฤหาสน์คุก เขาผลักฉันเข้าไปในรถ

ฉันพยายามดิ้นรนเพื่อออกจากรถ ดิกสันขู่ฉันด้วยน้ำเสียงดุดัน “ถ้าเธออยากเข้าไปในคฤหาสน์ เธอควรจะมากับผมก่อน ... ”

เขาหยุดชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ร้องด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “แคโร ผมแค่อยากคุยกับเธอนะ ผมเป็นห่วงเรื่องสุขภาพของเธอมาก”

ฉันจ้องไปที่เขา รู้สึกโกรธ แล้วฉันก็พูดว่า “สุขภาพของฉันเกี่ยวข้องกับนายอย่างไร? ดิกสัน เกร็ก ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้เป็นอย่างไร? นายมาที่นี่และทำสิ่งนี้กับฉันทำไม? จะดีเสียกว่าถ้านายช่วยอย่างอื่นแล้วปล่อยฉันไป หรือสาบานว่าฉันจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตของนาย”

“ถ้าคุณเป็นศัตรูตัวฉกาจของผมแล้ว คุณคิดว่าผมจะเป็นห่วงมากไหม? แคโรไลน์ ให้ผมพาคุณไปที่แห่งหนึ่งเถอะนะ”