บทที่ 200 (1)

แซคคารี่เดินมาหาพวกเราด้วยใบหน้าที่มืดมน เขาดูเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งและมีคนตามมาข้างหลังเขา ถือร่มมาบังเขา

เขาเดินมาข้างฉันและจ้องมองไปที่ผู้ชายที่กักขังฉันไว้อย่างเย็นชา ในเวลาไม่ถึงวินาที พวกเขาก็รีบปล่อยฉันด้วยใบหน้าที่หวาดผวาของพวกเขา

แซคคารี่ลูบไล้ใบหน้าของฉันด้วยสองนิ้วเบาๆ มันเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนโยน แต่ฉันรู้สึกได้ถึงไฟในตัวเขา

เขาหลับตาลงแล้วเคลื่อนไหวช้า ๆ โดยเจตนาและเปล่งเสียงเย็นชา “เมื่อกี้ตบหน้าเธอยังไง ก็ตบหน้าตัวเองแบบนั้นด้วยทำมันซะตอนนี้เลย”

คำสั่งที่แซคคารี่ทำนั้นชัดเจนและเกินกว่าที่จะตั้งคำถาม

“แซค หมายความว่าไง?”

ผู้หญิงคนนั้นไม่เชื่อหูของเธอ ฉันดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ เพื่อให้เขารู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นกับครอบครัวของเขาเพราะฉัน

เขาไม่สนใจการกระทำของฉัน และยังคงจ้องมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่หวั่นไหว เธอกลัวมากจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้แต่ยังคงขู่แซคคารี่ด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวว่า “อย่าคิดว่าที่นายถูกเรียกกลับมาเพราะนายเป็นคนในครอบครัวชิคที่ได้รับมรดก ฉันอยากบอกนายสักอย่างหนึ่งเถอะแซค ตราบเท่าที่พ่อของนายยังมีชีวิตอยู่ นายจะไม่สามารถทำได้อย่างที่นายต้องการ!”

ใบหน้าของแซคคารี่ไม่ได้ขยับดูนิ่งเฉย เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันจะให้เวลาเธอสามวินาที”

เขาไม่ได้พูดถึงผลที่ตามมาแต่ผู้หญิงตรงหน้าเขาคุกเข่าลงบนพื้นเปียกแล้วตัวสั่นและร้องไห้ “ฉันขอโทษ”

“เธอมีอีกหนึ่งวินาที” แซคคารี่เตือนเธออย่างไร้ความรู้สึก

“เพี๊ยะ!”

ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ตบหน้าตัวเองแรงมาก ตอนนี้เธออยู่ในสภาพที่น่าอับอาย ในใจของฉันฉันรู้ชัดเจนว่าแซคคารี่กำลังจัดการเธอเพื่อปกป้องตัวของฉัน แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจที่ได้เห็นมัน

ดูเหมือนเธอจะระวังแซคคารี่เป็นพิเศษ

นั่นไม่สำคัญไปกว่าเธอจะเป็นพี่ของเขาหรือไม่ เธอก็สามารถทิ้งศักดิ์ศรีและคุกเข่าต่อหน้าแซคคารี่ได้ จากมุมหางตาของฉัน สังเกตเห็นได้ว่ามีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ห่าง ๆ เธอใส่ชุดกี่เพ้าสีดำ