บทที่ 200 (2)

ทันใดนั้น ฉันก็จำได้ว่าราชาการพนันในเมืองแอลมีนางสนมสี่คนและแต่ละคนให้กำเนิดลูกหลายคน

นอกจากนี้ แซคคารี่ไม่ได้เป็นสมาชิกคนเดียวของรุ่นใหม่ในครอบครัวของเขา

เมื่อเราไปถึงเมืองถง มันเป็นเวลาเกือบเที่ยง แซคคารี่พาฉันกลับไปที่อพาร์ตเมนต์และเมื่อเรากำลังจะจากกัน เขามองมาที่ฉันและพูดว่า “ผมขอโทษ”

เขาดูสงบแต่ฟังดูน้ำเสียงไม่พอใจ

“ขอโทษทำไม?” ฉันถามด้วยความประหลาดใจ

“ผมขอโทษที่คุณต้องเจอกับคำสบประมาทนั้น”

แซคคารี่ยังคงครุ่นคิดกับเหตุการณ์นั้นมาตลอดหรือเปล่า?

ฉันยิ้มและปลอบเขา “ฉันไม่เป็นไร มันไม่ได้เจ็บปวด”

ขณะที่ฉันมองดูรถของแซคคารี่ขับหายไปจากมุมมองฉัน ฉันก็เดินกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน ฉันนั่งบนโซฟาและคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

เขายืนยันว่าที่ให้นางสนมคนที่เก้าตบตัวเองเพียงเพื่อต้องการให้เธอได้ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดกับตัวเอง เขาทำเพื่อให้ฉันจะได้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย!

เขาไม่สามารถยอมให้ฉันทุกข์ทรมานได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเกิดความผิดพลาดจากจุดจบของเขา

ฉันสัมผัสใบหน้าของฉัน ความจริงแล้ว มันไม่ได้เจ็บปวดมากเลย

ฉันเอามือออกเมื่อรู้ว่ามีเลือดแห้งที่ปลายนิ้ว ฉันรู้สึกงง มันมาจากไหน?!

เมื่อฉันลงจากรถ ฉันจำได้อย่างคลุมเครือว่า ฉันได้สัมผัสตัวแซคคารี่โดยบังเอิญ ...

แซคคารี่ได้รับบาดเจ็บอีกหรือเปล่าเนี่ย?

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาเขา ทันทีที่เขารับสาย ฉันถามอย่างกังวลว่า “คุณบาดเจ็บไหม?”

เขาไม่ได้รำคาญที่จะตอบ

ฉันอดทนต่อความวิตกกังวลในใจและอยากรู้คำตอบ “พี่เรียนรู้ที่จะโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“แคลลี่”

เขาเรียกชื่อฉันด้วยความเย็นชาเป็นพิเศษ

“ว่าไง ฉันอยู่นี่” ฉันตอบ

“ผมไม่ต้องการให้คุณเป็นห่วงผม”

ฉันเช็ดน้ำตาที่มุมตาของฉันและพูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่ต้องให้พี่เป็นห่วงฉันในครั้งต่อไปอีกเหมือนกัน ขอแค่เดินไปตามเส้นทางของเราเองแลัวกัน…”