บทที่ 202

จู่ ๆ เขาก็เดินลงบันไดทีละขั้น ทุกย่างก้าวของเขารู้สึกราวกับว่าเขากำลังเดินเหยียบอยู่บนหัวใจของฉัน

มันทำให้เกิดแรงกระเพื่อมเล็กน้อยในส่วนลึกของหัวใจของฉัน

ฉันจ้องมองและพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า“ พี่ คุณหล่อมาก”

ฉันเคยพูดแบบนี้กับเขาหลายครั้งก่อนหน้านี้

หลังจากหยุดชั่วครู่ ฉันก็แสร้งทำเป็นเศร้าและพูดว่า “ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ต้องการผู้ชายที่ไม่หล่อเหลา พี่ อย่าเอามาใส่ใจ คราวหน้าฉันจะระวัง!”

เขาพูดแผ่วเบาว่า “ดีล่ะ แค่นี้ครั้งเดียวก็เกินพอ”

หึ้อ ผู้ชายเย็นชามาก

แซคคารี่ลงไปชั้นล่างในห้องครัว ฉันเดินตามไปและเห็นเขาเปิดตู้เย็นเพื่อเอาวัตถุดิบมาทำบะหมี่อุด้งหนึ่งชาม จากนั้นเขาก็วางชามบะหมี่ที่ปรุงสุกไว้บนโต๊ะอาหารและเดินกลับขึ้นไปชั้นบนคนเดียว

เขาปรุงอาหารนี้ให้ฉันหรือเปล่า?

ฉันหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วกัดไปสองอัน น้ำซุปให้ความสดชื่นและห่อด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของต้นหอม ฉันกินสิ่งที่อยู่ในชามเสร็จแล้วและเอาชามไปที่อ่างล้างจาน

หลังจากทำความสะอาดชามเสร็จ ฉันก็กลับขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน

ฉันเปิดประตูและถามอย่างห่วงใยว่า “พี่รอง พี่ไม่หิวเหรอ?”

แซคคารี่นอนอยู่บนเตียงและอ่านหนังสือ ชื่อเรื่อง ‘ความธรรมดาคือสิ่งสวยงามที่สุดในชีวิต’ ที่เขียนโดย หลิน ชิงซวน

ฉันเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาก่อน มันเป็นเล่มของเรียงความคลาสสิกของ หลิน ชิงซวน เกี่ยวกับการเป็นคนเรียบง่ายในโลกที่ซับซ้อน มองโลกด้วยจิตใจที่สงบ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

ฉันไม่คาดคิดว่า แซคคารี่จะอ่านหนังสือแบบนั้น

นั่นเป็นเพราะแซคคารี่ที่ฉันรู้จักนั้นอยู่ห่างเหิน อ้างว้าง และโดดเดี่ยวมาโดยตลอด ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจชีวิต ในคำพูดของผู้ช่วยรอย เขาไม่รู้จักความเศร้าโศกหรือความยินดี