บทที่ 205

ฉันไม่กล้าที่จะทำแบบนั้นเลย

มีอุปสรรคมากมายระหว่างฉันกับเขา

เมื่อฉันกำลังจะถอยออกไปจากตรงหน้าที่ใกล้ชิด จู่ ๆ แซคคารี่ก็ลืมตาขึ้น และเราก็จ้องตากัน

แรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์ของฉันถูกจับได้โดยแซคคารี่ ในขณะที่ฉันพยายามหาข้อแก้ตัว แซคคารี่ ก็เปิดปากของเขาอย่างแผ่วเบาและถามฉันว่า “แคลลี่ คุณพยายามจะจูบผมหรือเปล่า?”

ชายคนนั้นดูจริงจังมาก ตอนแรกฉันไม่ได้ต้องการจูบเขา แต่ฉันรู้สึกเขามีดึงดูดใจมากเกินไป

ฉันทำตามหัวใจของฉัน และพยักหน้าแล้วได้ยินเสียงเย็น ๆ ของเขาถามว่า “แล้วคุณรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร?”

ฉันเงียบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเขาอย่างไร แต่ฉันรู้อยู่ในใจว่าระยะห่างระหว่างฉันกับแซคคารี่จะยิ่งห่างเหินออกจากกันเมื่อฉันได้จูบเขา

นั้นแปลว่าไม่สามารถเรียกว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวได้อีกต่อไป และที่สำคัญเราไม่แน่ใจในกันและกัน

ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกคือรักเขาหรือเปล่า

เขาก็เช่นกัน เขาคงไม่มีความรักสำหรับฉันแน่นอน

เมื่อเห็นว่าฉันรู้สึกงุนงง แซคคารี่ก็ถอนหายใจเบา ๆ เขาลุกขึ้นนั่งและเหยียดฝ่ามือออกเพื่อสัมผัสด้านหลังศีรษะของฉัน หัวของเขาค่อย ๆ เข้าหาฉัน ริมฝีปากบาง ๆ ของเขาใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันกดริมฝีปากของฉันไปสัมผัสเขาเบา ๆ และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ปล่อยฉันและพูดว่า “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”

ฉันถามด้วยความประหลาดใจ “พี่รอง นายกำลังจะบอกว่าอะไร?”

“เพื่อตอบสนองความปรารถนาของเธอ”

เราเลยจูบกัน

เป็นเพียงเพราะฉันคิดเรื่องนี้มานานหรือเปล่า?

ฉันสงสัยว่าจูบนั้นมีความหมายอะไรงั้นเหรอ?

แซคคารี่และฉันยังคงเป็นแค่แซคคารี่และฉัน

เขาไม่อยากตกหลุมรักฉัน จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องดี เพราะนานมาแล้วฉันต้องการหาผู้ชายที่ไม่อยากตกหลุมรักฉันแต่แค่เต็มใจที่จะเอาอกเอาใจฉัน

ฉันเคยมีแผนนี้กับฌอน แต่ฉันพบว่าเขามีเจตนาอื่น

ในที่สุด ฉันก็พบคนที่ไม่ได้รักฉันแต่เต็มใจที่จะเอาอกเอาใจและดูแลฉัน ฉันควรจะสบายใจ แม้ว่าฉันจะปลอบใจตัวเองแบบนั้น แต่ฉันก็รู้สึกผิดหวังอย่างไม่อาจบรรยายได้ในใจ

ดูเหมือนว่าฉันต้องการมากกว่านี้

ฉันไม่เป็นมะเร็งแล้ว

ตอนนี้ ฉันมีสามารถที่จะอยู่กับใครสักคน

ทันใดนั้น ฉันก็นึกถึงเลขาแยร์บอกว่าแซคคารี่มีความคิดเกี่ยวกับการสร้างครอบครัวและเลี้ยงลูก แต่ฉันไม่สามารถให้เขาได้ทั้งหมด...

ดูเหมือนว่า สุดท้ายแล้ว ฉันก็ยังไม่มีสิทธิ์หรือสามารถรักใครสักคนได้

แซคคารี่ต้องการลุกจากเตียงและออกไป ฉันยื่นมือออกไปจับแขนเสื้อของเขาแล้วถามเขาอย่างไร้ยางอายว่า “ขอจูบอีกครั้งได้ไหม?”

แซคคารี่ยืนอยู่ตรงนั่นโดยไม่พูด

ฉันพูดอย่างอ่อนแรง “ฉันอยากจูบคุณอีก”

ลมหายใจของเขาหวานมาก ฉันชอบมันมาก

บางทีฉันก็กระตือรือร้นเกินไป จู่ ๆ แซคคารี่ก็ถามคำถามจริงจังกับฉันว่า “คุณลืมดิกสันได้แล้วหรือยัง?”

ความอัปยศระเบิดในใจของฉันในชั่วพริบตา ฉันตะลึงและมองไปที่แซคคารี่ ในขณะนั้น ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว ดิกสันเป็นสิ่งเดียวในใจของฉัน

ใช่ ใช่ ใช่! ฉันจะลืมดิกสันได้อย่างไร?

ฉันเคยรักเขามาก!

แต่ฉัน...

ฉันไม่อยากเสียผู้ชายคนนี้ไป คนที่อยู่ตรงหน้าฉัน

ฉันไม่อยากเสียเขาไปเลย

หัวใจของฉันเริ่มยุ่งเหยิง

ตอนรักแรกมันเป็นแลนซ์ จากนั้นก็เป็นดิกสัน แต่ตอนนี้ดิกสันจากไปแล้ วฉันมีชีวิตอยู่สองสามเดือนในลักษณะหัวหมุน เหมือนคนตายเดินได้ แต่ฉันถูกแซคคารี่จับลงหลุมเพื่อปกป้องตัวฉัน ...

แซคคารี่ออกจากห้องอย่างเย็นชา และทันใดนั้นฉันก็เสียใจ ฉันไม่ควรได้พบเขาเมื่อวานนี้ ฉันไม่ควรสนใจเขาเพราะนั้นเป็นเพราะไม่รู้ตัวเองกับความรู้สึกแบบนี้ ฉันใช้เวลาแค่วันเดียวในการก่อความอับอายด้วยตัวเอง

ฉันทำอย่างนั้นได้อย่างไรในหนึ่งวัน?

จู่ ๆ ฉันก็เริ่มเข้าใจหัวใจที่ทรมานของซัมเมอร์ เธอและฉันต่างก็เป็นผู้หญิงที่น่าเศร้า ใช้ชีวิตในอดีตและโหยหาปัจจุบัน

ฉันเอาแต่เช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ แต่ยิ่งเช็ดน้ำตาก็ยิ่งร้องไห้ ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความไปหาซัมเมอร์

[เธอแพ้ใจชาร์ลส และฉันแพ้ใจแซคคารี่]

เธอคงเข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไร

ใช้เวลาไม่นานซัมเมอร์ก็ตอบฉันว่า [เธอไม่ผิด เธอไม่สามารถใช้ชีวิตโดยคิดถึงดิกสัน ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป เธอสามารถมีชีวิตใหม่และแม้กระทั่งความรักครั้งใหม่! แต่อย่างที่คุณและฉันทั้งคู่รู้ดีในตอนนี้ พูดนั้นมันง่ายกว่าทำ แคโร มันถึงเวลาที่เราจะก้าวต่อไป]

หัวใจของฉันเจ็บปวดเมื่อฉันถือโทรศัพท์ ฉันคิดถึงใบหน้าของดิกสันในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า