บทที่ 204

หลังจากถูกลักพาตัวไปตามท้องถนนในเฮลซิงกิ ฉันไม่เคยกลัวเลยเพราะมีชายผู้มีอำนาจคอยดูแลฉันอยู่เสมอ เขาจะมาช่วยเหลือฉันและปกป้องฉันเสมอ

เขาจ้องมองฉันอย่างใจเย็นและขยับริมฝีปากอย่างเงียบ ๆ “อย่ากลัวไปเลย”

ฉันเชื่อว่าแซคคารี่จะสามารถช่วยฉันได้ ดังนั้นฉันจึงไม่กลัวเลย คนที่ปิดปากของฉันได้ปล่อยฉันและผลักฉันเข้าไปในรถ

จากนั้นเขาก็ไปนั่งที่เบาะคนขับ

เมื่อรถกำลังจะเคลื่อนออก มีผู้ชายหลายคนเปิดประตูและกระโดดเข้าไป แต่ละคนมีกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือ พวกเขาเปิดมันทันทีที่เข้าไปในรถ เป็นชิ้นส่วนอาวุธทั้งหมด

ฉันอยู่กับใครเนี่ย?

พวกเขาเป็นศัตรูของแซคคารี่หรือไม่?!

หลังจากตัดสินสถานการณ์แล้วพวกเขาน่าจะเป็นศัตรูของแซคคารี่

ฉันเพิ่งได้ยินเขาพูดชื่อแซคคารี่

ฉันหันหัวไปและมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แซคคารี่รีบหันหน้าหนีและหายไปในฝูงชน ฉันไม่รู้ว่าเขาวางแผนจะทำอะไร แต่ฉันเชื่อว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งฉัน

ในขณะนั้นใจของฉันสงบลงเพราะฉันไว้ใจแซคคารี่ทุกอย่าง

ชายชาวต่างชาติในรถเริ่มประกอบอาวุธ เมื่อรถขับออกจากเมือง ฉันได้ยินพวกเขาพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า “ถ้าเขาไม่ตายคราวนี้ เราก็จะตาย”

“คราวนี้เขาอยู่คนเดียว แถมเรามีตัวประกันด้วย”

ชายชาวต่างชาติที่ขับรถมีผมสีบลอนด์และตาสีฟ้า น้ำเสียงของเขามีแววประหลาดใจ “พูดแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นผู้หญิงข้าง ๆ แซคคารี่ คุณฮูลบอกว่าเขาไร้สมรรถภาพไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนว่าจะเป็นข่าวลือทั้งหมด!”

คุณฮูลคือใคร!?

ฟังดูเหมือนเป็นชื่อของชาวต่างชาติ

คนที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดต่อว่า “ผู้หญิงของแซคคารี่สวยมาก!”

พวกเขาพูดภาษาอังกฤษแท้ ๆ ฉันจงใจเจาะลึกภาษาอังกฤษเพราะเคยติดต่อกับนักธุรกิจชาวต่างชาติบ่อยครั้ง ฉันคุ้นเคยกับภาษาอังกฤษเป็นอย่างดี และยังเข้าใจมุกตลกของพวกเขาด้วย

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นและไม่พูด ฉันแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่เข้าใจพวกเขา และรถก็แล่นไปทางเหนือ

ฉันไม่รู้ว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน แต่รถยังคงเคลื่อนตัวต่อไปหลังจากผ่านไปห้าชั่วโมงจนกระทั่ง ฉันเห็นว่ามีเฮลิคอปเตอร์ปรากฏขึ้นข้างหน้าและปิดกั้นพวกเขา

พวกเขาหยุดรถและพาฉันลง ข้างนอกมีพายุหิมะ นี่น่าจะอยู่ทางเหนือสุดของฟินแลนด์

ฉันสวมถุงน่องบาง ๆ และเสื้อกันลม และทั้งตัวของฉันก็สั่นเมื่อฉันลงจากรถ พวกเขาบังคับให้ฉันขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งมีสาวสวยนั่งอยู่

เธอมีรูปร่างที่มั่นคงเหมือนชาวยุโรป แต่ดวงตาของเธอเป็นสีดำและผมของเธอย้อมด้วยผ้าลินินผมออกสีทองนั้นเอง

“เธอเป็นผู้หญิงที่อยู่กับแซคคารี่หรือเปล่า?”

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉันอยู่ในเสื้อโค้ทขนมิงค์ในขณะที่เธอถือไวน์แดงหนึ่งแก้วท่ามกลางพายุหิมะ เธอหมุนแก้วไวน์แดงและจ้องมาที่ฉัน เธอชมฉันอย่างอธิบายไม่ถูกว่า “ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารัก แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรโดดเด่น โอ้ เธอกล้าหาญมากและไม่ได้ร้องไห้ด้วยความกลัว”

ตอนแรกฉันอยากจะถามว่าเธอเป็นใคร แต่ฉันตัดสินใจที่จะหุบปากและเงียบ เพราะเป้าหมายของเธอไม่ใช่ฉันแต่เป็นแซคคารี่ต่างหาก

ผู้ชายข้าง ๆ ฉันพูดว่า “ผมเห็น แซคคารี่คุยกับเธอด้วยตาของผมเอง และเขาก็อ่อนโยน เขาไม่ใช่ตัวตนของเขาตามปกติ”

ผู้หญิงที่ถือแก้วไวน์แดงสงบสติอารมณ์และถามชายที่อยู่ข้างหลังเธอว่า “แซคคารี่อยู่ไหน? เขาจะมาเร็ว ๆ นี้หรือไม่?”

“เมื่อพอที่จะรู้ความเร็วของเขาที่จะตามมาที่นี่ คาดว่าเขาจะมาถึงที่นี่ในเวลาประมาณ 20 นาที คุณฮูล ครั้งนี้คุณกำลังเล่นกับไฟผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก นายเก่าจะโกรธถ้าเขารู้ รบกวนช่วยให้เรื่องนี้มันดูง่ายหน่อย…”

ดังนั้น เธอคือคุณฮูล

เธอบอกว่าแซคคารี่หมดสมรรถภาพ!

เธอรู้ได้อย่างไรว่าแซคคารี่ไร้สมรรถภาพ?

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขา ...

ฉันหยุดตัวเองไม่ให้คิดมากและได้ยินคำสั่งของคุณฮูล “ทิ้งเธอไปในความหนาวเย็นแล้วเราจะไปพบแซคคารี่กัน”

ผู้ชายข้าง ๆ ฉันถามด้วยความประหลาดใจว่า “ทิ้งเธอไปอย่างนั้นเหรอ?”

คุณฮูลเลิกคิ้วและพูดว่า “เธอเป็นแค่เหยื่อล่อ ตอนนี้เธอไม่มีประโยชน์ แค่ทิ้งเธอไป อะไรคือจุดสำคัญในการจับเธอเป็นตัวประกัน? เพื่อทำลายอารมณ์ของฉัน? เพื่อเตือนฉันว่าแซคคารี่ชอบเธอ ไม่ใช่ฉัน”

ผู้หญิงคนนี้พูดเหมือนว่าเธอเหนือกว่า!

ราวกับว่าเธอเป็นท้องฟ้าและฉันก็เป็นดิน

ฉันถูกมัดด้วยเชือกและถูกโยนลงไปในกองพื้นหิมะ เสื้อผ้าของฉันบางมาก และฉันจะต้องตายในไม่ช้าหลังจากที่ถูกโยนลงไปในหิมะ

ฉันรีบกระซิบบอกผู้ชายข้าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษว่า “ช่วยฉันด้วย ฉันจะให้เงินคุณห้าเท่าของเงินที่เธอจ่ายให้คุณ”

เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม?”

เขายืนอยู่ข้างหลังของคุณฮูล เขาถามว่า “ทำไมคุณไม่ค้างคืนกับผม แล้วผมจะพิจารณาสิ่งนี้เอง?”

เขาคงไม่สามารถช่วยฉันต่อหน้าคุณฮูลได้ แต่เขาคงต้องรอให้เธอจากไป แล้วจึงช่วยฉัน

ฉันกัดฟันและพูดว่า “คุณจะไม่สูญเสียอะไรเลยถ้าคุณช่วยฉัน”

ร่างกายของฉันเจ็บปวดเพราะอากาศหนาว ฉันไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกหนาวจนร่างกายของฉันเจ็บปวด แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกได้แล้ว

“โอ้ สิ่งที่ผมขาดไม่ใช่เงิน”

เขาดันร่างของฉันตรงไปทางลาดข้าง ๆ ฉัน ฉันตกลงไปในหิมะทันที ทั้งตัวของฉันถูกปกคลุมไปด้วยหิมะตกหนัก หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์บินออกไป จากนั้น ทุกอย่างก็เงียบลงยกเว้นพายุหิมะ มันหนาวมากจนต้องขดตัวเข้าหากัน

ฉันไม่ได้กลัวต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น แต่ฉันกลัวความเย็นชามาก ฉันกลัวว่าร่างกายของฉันจะแข็งตัว โดยเฉพาะขาที่ผอมบางของฉัน

ถ้ามันจะเป็นเนื้อร้ายของกล้ามเนื้อ ...

ฉันไม่กล้านึกเลย ฉันเอาแต่เรียกแซคคารี่อยู่ในใจ

ร่างกายของฉันสูญเสียอุณหภูมิไปเรื่อย ๆ และฉันก็เริ่มมีภาวะขาดออกซิเจน หลังจากนั้นสักครู่ฉันก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างในบริเวณใกล้เคียง

ฉันได้ยินใครบางคนพูดแผ่วเบา

เสียงนั้นคุ้นเคยมาก

“คุณเห็นเธอไหม คุณรู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน?”