บทที่ 217

คิ้วเข้มเลิกขึ้นสงสัย “กลับไปทำไม?”

“ดิกสัน ฉันรู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไปนะ เหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง”

“หืม? ไม่เป็นตัวของตัวเองเหรอ?” อีกฝ่ายเขยิบตัวแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “คุณรู้จักผมดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ?” เขาถาม

“...”

สายที่กดโทรออกหาแซคคารี่ยังไม่ได้ตัดไปใช่ไหม?

ถ้ามันยังต่ออยู่ ฉันก็อยากกดวางให้เร็วที่สุด

แต่ตอนที่กำลังจะหยิบมือถือออกมากดวางสาย ดิกสันก็ลากฉันออกมาจากรถเสียก่อน นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความเย็นชา “เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งนานเลยใช่ไหม? เรากลับมาสานสัมพันธ์กันหน่อยไหม?”

ร่างบางสั่นด้วยความกลัว “คุณหมายความว่ายังไง?”