บทที่ 216

ร่างเล็กเอ่ยบอกร่างสูง ทว่าอีกฝ่ายกลับแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“ขึ้นรถก่อน” เขาแย้ง “เขาอยากพาคุณไปที่ที่หนึ่ง”

ดิกสันเป็นคนดื้อรั้น

มือบางเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างคนขับด้วยความลำบากใจ เมื่อปิดประตูปุ๊บ ดิกสันก็กดล็อกทันที

“คุณอยู่ที่หนานจิงมาตลอดเลยเหรอ? แล้วคุณฟื้นขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน?” ฉันถามสงสัย

“ผมฟื้นขึ้นมาเมื่อสองสามวันก่อน” เขาตอบ

“โอ้ ร่างกายคุณหายดีแล้วไหม?”

“มันไม่มีปัญหาอะไร”

ดิกสันดูห่างเหินมากกว่าเมื่อก่อน เขาทำเหมือนไม่สนใจและไม่อยากคุยกับฉัน ร่างเล็กจึงปิดปากเงียบเมื่ออีกคนเมินใส่

รถคันหรูเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ จนถึงชายหาด ฉันเอาแต่นั่งคิดว่าตลอดทางว่าจะบอกเขาเกี่ยวกับความรู้สึกตอนนี้ของตัวเองออกไปยังไง จนกระทั่งรถจอดสนิท

แคโรรู้สึกละอายใจที่ต้องทำให้ดิกสันผิดหวัง

ดิกสันจอดรถไว้ข้างถนนริมหาด ก่อนจะปลดสายรัดนิรภัยฝั่งเขาออกแล้วยื่นขวดน้ำมาให้ฉัน มือเรียวรับน้ำมาเปิดพลางดื่มขึ้น ไม่นานร่างกายก็เริ่มรู้สึกอุ่นขึ้น รสชาติของมันดูคุ้น ๆ แต่ฉันเชื่อใจเขา จึงไม่คิดมากอะไร

ร่างสูงเปิดประตูพร้อมก้าวลงจากรถ เขาเดินลงไปหยุดยืนใกล้ ๆ เกลียวคลื่นที่กำลังซัดเข้ามาเอื่อย ๆ แผ่นหลังกว้างนั่นช่างดูโดดเดี่ยว ฉันลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปหาเขา ทว่ากลับมาสายโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน

มันมาจากท่านประธานเกร็ก

ทำไมเขาถึงโทรหาฉันล่ะ?

มือเรียวกดรับสายทันที

“ท่านประธานเกร็ก” เอ่ยเป็นทางการ

“เธออยู่ที่ไหน?” ปลายสายดูกังวลอย่างมาก