บทที่ 215

แต่ก็มีอยู่หนึ่งอย่างที่จับสังเกตได้จากแซคคารี่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจฉัน แต่ที่เขาแสดงท่าทางแบบนี้เพราะรู้ว่าดิกสันยังอยู่ และกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจ

แซคคารี่คิดว่าฉันจะกลับไปหาดิกสัน หากฉันรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิต

แล้วฉันจะทำยังไงดี?

ฉันจะเผชิญหน้ากับดิกสันยังไง?

ในใจลึก ๆ แล้วฉันรู้ดีว่าก่อนที่จะมาอยู่กับแซคคารี่ ตัวเองนั้นได้ปลดปล่อยพันธนาการจากอดีตกับดิกสันแล้ว

และใช่ ถ้าให้พูดล่ะก็ ฉันเลือกแซคคารี่

ทุกคนล้วนชอบความรู้สึกที่โดนเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยด้วยความรักกันทั้งนั้น

และมีเพียงแซคคารี่ที่ทำมัน

เรื่องราวของฉันกับดิกสันมันจบไปแล้ว แล้วก็เป็นอดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้

แคโรคิดพลันนึกขึ้นได้ว่าหากจบความยุ่งเหยิงนี่ของความสัมพันธ์นี้ไปได้ เธอคงมีความกล้ามากพอที่ก้าวต่ออย่างจริงจัง ทว่ากลับลืมคิดไปเลยว่าชีวิตมักจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันได้เสมอ

เมื่อกลับมาถึงคอนโด ก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา มันมีเลขรหัสเมืองหนานจิง มือเรียวกดรับสายพลางได้ยินเสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังออกมา

“แคโร คุณอยู่ไหน?”

“ดิกสัน!” ฉันอึ้งจนพูดไม่ออก

“ใช่แล้ว ผมเอง”

ปลายเสียงเงียบไปพัก ก่อนพูดต่อ “ผมทำได้ ผมรอดกลับมาหาคุณได้แล้ว ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปเมืองถง แล้วคุณอยู่ที่ไหน?”

คำพูดของดิกสันทำให้ใจสับสน ฉันดีใจที่เขารอดชีวิต แต่ในคราเดียวกันก็หนักใจเพราะไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไร

แต่ซักวันหนึ่งเราก็ต้องวนมาเจอกันอยู่วันยังค่ำ ถ้ามันยากที่จะเลี่ยง ก็ควรเจอกันแล้วเคลียร์ทุกอย่างให้จบไป

ฉันส่งที่อยู่ให้เขา ดิกสันฮึมฮำเสียงเบา