บทที่ 214

แซคคารี่อึ้งกับชั้นเชิงของฉัน ร่างสูงไม่ได้สะบัดมือออก แต่ถามออกมาเพียงประโยคเดียว

“ลืมไปแล้วใช่ไหม ว่าเมื่อวานฉันบอกว่าอะไร?”

“ฉันจำได้” ตอบเสียงเบา

อีกฝ่ายทำตัวเหินห่าง ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเขาคงเสียดายที่ประกันตัวฉันออกมา

“พี่รอง ฉันรู้ว่าพี่หมายถึงอะไร แล้วฉันก็รู้ด้วยว่าตัวเองไม่มีค่าพอที่จะชอบ——“

“ขอถามเลยนะ ถ้าดิกสันยังมีชีวิตอยู่ เธอจะยังพูดแบบนี้ไหม?” เสียงเข้มเอ่ยขัดทันที

เขาแค่สมมติใช่ไหม?

‘ถ้าดิกสันยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?’

แต่ใครมันจะบ้าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดกัน?!

แคโรนิ่งอย่างหาคำตอบไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องเลือกตอบกลับไปซักอย่าง

“ฉันยังจะพูดแบบเดิม” ฉันย้ำ

ตอนนี้ผู้ชายที่ฉันชอบคือแซคคารี่

ส่วนดิกสันนั้นเป็นเพียงอดีตที่จบไปแล้ว

แซคคารี่เหยียดยิ้ม ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนั้นมาก่อนเลย มันทำให้ฉันประหลาดใจ

และพอเห็นแบบนั้นความรู้สึกกลับว่างเปล่าแปลก มือเรียวพยายามลูบมือหนาของอีกฝ่ายเบา ๆ

“เบล ฉันรู้ว่าเธอกำลังเคว้งคว้าง แต่ว่าขอโทษนะ ฉันรับความรู้สึกนั้นของเธอไว้ไม่ได้”

“แซคคารี่ ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงทำดีกับ...”

ยังไม่ทันพูดจบอีกฝ่ายก็พูดขัดอย่างเชือดเฉือน

“เลิกถามคำถามเด็ก ๆ แบบนั้นซักที เบล ก่อนที่จะถามฉันเธอควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองก่อน อะไรคือสิ่งที่เธอต้องการจริง ๆ ใครคือคนที่เธอต้องการกันแน่ ดิกสันหรือฉัน?”

ร่างสูงยังไม่หยุดพูดถึงดิกสัน แถมยังดูเหมือนว่าจะไม่หยุดง่าย ๆ ด้วย

“เลิกพูดถึงดิกสันได้แล้ว” ร่างเล็กจ้องกลับเข้าไปในตาของคนตรงหน้า “ฉันจะถามแค่ครั้งเดียว คุณชอบฉันไหม?”

“เมื่อวานฉันก็บอกเธอไปแล้วนะ” นัยน์ตาคู่คมเบนลงมายังมือที่บีบแน่นของฉัน “ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ แต่ถ้าเธออยากได้ยินอีกฉันก็จะบอกให้ว่า ‘ไม่’! จำไว้ด้วยล่ะ แล้วก็อย่าคิดเข้าข้างตัวเองอีก นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเตือนเธอ!” เขาตวาดกร้าว