บทที่ 226

ไม่น่าแปลกใจที่แซคคารี่สามารถรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของฉันและปรากฏตัวข้าง ๆ ฉันทุกครั้ง นั้นเป็นเพราะว่าโทรศัพท์มือถือที่เขามอบให้ฉันมีตัวติดตามจีพีเอสติดตั้งอยู่

ตอนที่ฉันพบเขาครั้งแรก เขาตัดสินใจที่จะจับตาดูฉันอยู่แล้ว

ฉันรู้สึกอึดอัดเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

แซคคารี่ไม่แยแสเมื่อได้ยินคำบ่นของฉัน เขาอธิบายง่าย ๆ ว่า “เพื่อความปลอดภัยของเธอ ฉันยังติดตั้งตัวติดตามจีพีเอสบนโทรศัพท์ของฉันเอง หากมันรบกวนเธอ ฉันสามารถเปลี่ยนโทรศัพท์เครื่องอื่นได้นะ”

แม้ว่าการถูกสอดแนมจะเป็นเรื่องร้ายแรงสำหรับฉัน แต่สำหรับแซคคารี่มันเป็นเรื่องธรรมดา

นอกจากนี้ ยังมีข้อดีอีกอย่างที่เขารู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน เขาจะมาช่วยฉันได้ทันเวลาเหมือนคืนนั้นที่ริมทะเล ถ้าเขาไม่อยู่ที่นั่น ฉันก็นึกไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

แซคคารี่วางชามก๋วยเตี๋ยวลงบนโต๊ะอาหาร และเดินขึ้นไปชั้นบนทันที หลังจากที่ฉันทานอาหารเสร็จช้า ฉันก็เดินกลับขึ้นไปในห้องนอนของเขาทีหลัง

เมื่อฉันผลักประตูเปิดเข้าไป แซคคารี่ก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น ห้องใหญ่รู้สึกว่างเปล่ามาก ฉันคว้าชุดนอนจากตู้เสื้อผ้าแล้วไปอาบน้ำ

หลังจากที่ฉันออกมา แซคคารี่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียง แสงสีอบอุ่นสลัวส่องมาที่ด้านข้างของใบหน้า ทำให้เขาดูอ่อนโยนมาก

ฉันขึ้นเตียงและกอดแขนของเขา โดยวางหัวของฉันไว้บนไหล่กว้างของเขา

เขาหันมามองฉัน และฉันก็เรียกเขาด้วยเสียงเบา ๆ “พี่คะ”

เขาเคาะหัวฉันด้วยหนังสือของเขาและฉันก็หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว จากนั้น ฉันก็ได้ยินเขาบอกฉันว่า “นอนเร็ว ๆ”

“มันยังเร็วอยู่ที่จะรีบนอนตอนนี้” ฉันพูด

“ฉันต้องไปเมืองเอสพรุ่งนี้เช้า” เขาพูด

นั่นหมายความว่าเขากำลังยุ่ง เขาจึงไม่ต้องการให้ฉันไปขัดขวางการพักผ่อนของเขา