บทที่ 227

“เธอแค่ล้อฉันเล่น เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือเปล่า?” โจชัวร์ปฏิเสธที่จะเชื่อและอ้างอย่างมั่นใจว่า “เธอนอนกับพี่แล้วแน่นอน”

ฉันหมดคำที่จะพูด

ฉันอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า “นายรู้ไหม พี่ไปเมืองเอสทำไม?”

“ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนการของเขาคืออะไร?” โจชัวร์กลับมาพร้อมกับคำถาม จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเติมน้ำลงในแก้ว “เขาไม่เคยบอกเราว่าเขาทำอะไร เหมือนกับใช้ชีวิตเป็นคนท่องเที่ยวคนเดียว” เขาถอนหายใจ

“โอ้” ฉันตอบ

โจชัวร์ดื่มน้ำเย็นครึ่งแก้วแล้วหัวเราะ “ไปกันเถอะ พี่บอกให้ฉันพาเธอกลับคอนโดอย่างปลอดภัย”

“ให้เวลาฉันหน่อย ฉันต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้า” ฉันตอบ

ฉันขึ้นไปชั้นบน และเปลี่ยนเป็นชุดสีฟ้า ระหว่างทางจู่ ๆ ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเอเลน

เธอแทบไม่เคยโทรหาฉันเลย ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อฉันรับสายเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “คุณชอว์ ฉันกลัว… รบกวนคุณรีบมาที่โรงพยาบาล ช่วยมาดูฉันหน่อย ฉันไม่สามารถอดทนได้อีกแล้ว”

ฉันรีบเร่งให้โจชัวร์พาฉันไปโรงพยาบาล

เมื่อฉันไปถึงโรงพยาบาล เอเลนกำลังได้รับการรักษาฉุกเฉินในห้องผ่าตัด ในขณะเดียวกัน ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปหาควินซี่ที่มีสีหน้าดูซีดเซียว

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?” ฉันถามด้วยความประหลาดใจ

ควินซี่ตอบด้วยสายตาที่หดหู่ว่า “ฉันอยากเห็นเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะจากไป”

ฉันรีบหันไปรอบ ๆ ตัวเธอเพื่อถามพยาบาลเกี่ยวกับอาการของเอเลน “ผู้ป่วยตกบันได และเสียเลือดมาก” เธออธิบาย “ทั้งแม่และเด็กอยู่ในสภาพที่เสี่ยงมาก”

‘เธอตกบันไดได้ยังไง?!’

ฉันรีบมองไปที่ควินซี่ซึ่งไม่ควรจะอยู่ที่นั่น เธอโบกมือทำท่าปฏิเสธอย่างเร่งรีบและอธิบายว่า “ฉันไม่ได้ทำ มันเป็นเรื่องไม่ได้ตั้งใจ…”