บทที่ 229

โจชัวร์ตอบด้วยรอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจ “ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่ ดังนั้นมันจึงค่อนข้างลำบากใจสำหรับผมที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยเงินของผมเอง ยิ่งไปกว่านั้น แม่ของผมเอาเงินไม่กี่แสนเหรียญจากบัญชีของผมออกจากสมุดบัญชีสีน้ำเงิน ด้วยเหตุนี้ ปัญหานี้จึงอยู่ในความคิดของผมมาตลอด”

ความคิดของฉันรู้สึกกระจ่างขึ้นมา และฉันรู้สึกโล่งใจ แต่ความคิดตอนนี้ฉันรู้สึกโกรธมากกว่า

ฉันรีบโทรหาผู้ช่วยของฉันทำทุกอย่างเพื่อตามหาพ่อบ้านที่ทิ้งครอบครัวชอว์ไปในตอนนั้น

เขาควรจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับความจริง

ฉันหวังว่าเขาจะชี้แจงสถานการณ์ให้ฉันฟังได้อย่างครบถ้วน

ฉันหายใจเข้าลึก ๆ “พี่คะ ควินซี่เป็นตัวก่อกวนที่ปวดหัวสุด ๆ ตอนนี้! ทั้งสถานการณ์ของเอเลนและของฉันเกิดจากเธอ แต่เธอก็ยังมาที่นี่เพื่อคุกคามเอเลนโดยไม่สำนึกผิด หากเกิดอะไรขึ้นกับเอเลนในวันนี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมือ เธอใจร้ายมากจริง ๆ !”

ควินซี่ไม่ได้สนใจว่าไตของใครอยู่ในร่างกายของเธอเลยใช่ไหม? เธอกล้าวางแผนทำร้ายเอเลนได้อย่างไร?

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดตั้งแต่เริ่มต้น ทำไมเธอต้องพบเจอเรื่องทุกข์อย่างไม่มีเหตุผล?!

ฉันผลักโจชัวร์ให้หลบไปและรีบลงไปชั้นล่างเพื่อมองหาควินซี่ แต่เธอหายออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว เธอคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะมารู้เรื่องกับสิ่งนี้ได้เมื่อเธอดันมาเจอโจชัวร์กับฉันอยู่ด้วยกันในสถานการณ์นี้ เธอจึงรีบหนีไปอย่างเร็วที่สุด!

ฉันรีบออกจากโรงพยาบาลเพื่อตามหาเธออย่างรวดเร็ว

ฉันพบเธอข้างถนน ร่างบอบบางของเธอยืนอยู่ในสายลม และดูราวกับว่าเธอจะต้องผ่านพ้นเรื่องนี้ไปในช่วงเวลาถัดไป

ความคิดเห็นที่น่าตำหนิที่ผ่านมาทั้งหมดในใจของฉันหยุดลงในขณะนั้น

ในที่สุด เธอก็เป็นคนที่น่าสมเพช

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ของคนที่น่าสมเพชมักมาจากความผิดของตัวเธอเอง!

เธอเก่งเกินไปในการปลอมตัวหลอกทุกคนรอบตัวเธอ นับตั้งแต่ที่เธอกลับมาที่เมืองอู๋ เธอไม่เคยพูดอะไรที่เป็นความจริง

ไม่เลย ไม่มีความจริงสักอย่าง