บทที่ 240

“คำพูดของแซคคารี่ไม่ได้นึกถึงกฎครอบครัวชิค!” โนเอลคลุ้มคลั่ง

ใบหน้าของโนเอลสีเผือดเมื่อได้ยินคำตอบของฉัน ผู้หญิงที่อ่อนโยนและสง่างามเริ่มพูดอย่างโกรธ ๆ ใส่ฉัน

“คุณชอว์ ฉันไม่ได้มาที่นี่เผื่อที่จะทะเลาะกับคุณ ฉันแค่อยากทำความรู้จักกับคุณ แต่ถ้าคุณจะเป็นคนโง่เง่าแบบนี้ เราคงจะเข้ากันไม่ได้”

คำพูดของโนเอลเป็นเรื่องตลก ราวกับว่าเธอเสนอแบ่งเงินเล็กน้อยให้ฉัน สำหรับสิ่งนั้น ฉันดันมันกลับไปให้เธออย่างไม่อ้อมค้อม

“ฉันไม่เหมือนคุณ ฉันไม่ล้าสมัยแบบคุณ แทนที่จะแบ่งปันแซคคารี่กับผู้หญิงคนอื่น ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่อยากแต่งงานกับเขาเลย!”

โนเอลหลับตาเพื่อไม่ให้เกิดอารมณ์ หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเธอก็พูดอย่างสงบว่า “ลาก่อนคุณชอว์”

ฉันพยายาทำให้โนเอลรำคาญมากพอที่จะพูดให้เธอออกไป เห็นได้ชัดว่าโดยปกติแล้วเธอพยายามรักษาบุคลิกที่สูงส่ง และไม่เคยทะเลาะกับคนอื่นมาก่อน หลังจากได้พบคนอย่างฉัน เธอก็หมดหนทางและทำได้เพียงรักษาอาการอันสูงส่งของเธอไว้ และจากไปอย่างรวดเร็ว

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น หายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ ระหว่างทางไปสำนักงานฉันส่งข้อความไปหาโจชัวร์

“เธอรู้ไหมว่าแซคคารี่มีคู่หมั้น?”

โจชัวร์ตอบฉันอย่างไม่ไยดี

“ใช่ แต่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่รอง ทั้งหมดนี้จัดการโดยครอบครัวชิค ไม่ต้องไปสนใจ”

โจชัวร์บอกว่าอย่าไปสนใจ แต่เธอเป็นคู่หมั้นอย่างเป็นทางการของแซคคารี่ ฉันจะไม่รู้สึกรังเกียจได้ยังไง?!

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ติดต่อฉันมาหลายวันแล้ว เขาลืมไปหรือเปล่าว่าฉันเป็นผู้หญิงของเขา?!

ฉันปิดโทรศัพท์ด้วยความโกรธ และมุ่งหน้าไปที่สำนักงาน ฉันดูเอกสารเป็นเวลาครึ่งวัน แต่ก็ไม่มีอะไรเข้ามาในหัวของฉันเลย หัวใจของฉันรู้สึกผิด ซึ่งต่อมากลายเป็นความรู้สึกหมดหนทางเมื่อต้องเผชิญกับความเป็นจริง

การมีคู่หมั้นไม่สำคัญเท่า ส่วนใหญ่ มันเป็นความเย็นชาของเขาที่มีต่อฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกกลัว ยิ่งรู้สึก สิ้นหวัง!

เมื่อเวลาทำงานใกล้หมดลง ฉันจึงนำคำพูดของพ่อบ้านคนเก่าไปบอกผู้ช่วย

“สมิธ” อาจหมายถึงครอบครัวที่ชื่อสมิธ ในเมืองนีมส์เป็นไปได้หรือไม่?” เขาถาม

“ไปตรวจสอบว่าเมืองนี้มีครอบครัวที่มีชื่อนามของสมิธหรือเปล่า?”

ผู้ช่วยของฉันออกไปตรวจสอบ จากนั้นกลับมารายงานในไม่ช้าว่า “มีเพียงครอบครัวเดียวที่ชื่อสมิธในเมืองนั้น”