บทที่ 239

พ่อบ้านชราพยักหน้าอย่างตื่นเต้น จากนั้นเขียนคำอื่นลงในฝ่ามือของฉัน ฉันจำมันได้อย่างรวดเร็ว เมือง

เมืองนีมส์

ฉันถามเขา ด้วยความสับสนว่า “คุณต้องการให้ฉันไปที่เมืองนีมส์งั้นเหรอ?”

พ่อบ้านชราพยักหน้า จากนั้นเขียนคำอื่นลงในฝ่ามือของฉัน ฉันใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ตัวว่ามันคือคำว่า “สมิธ”

ฉันไม่เข้าใจว่าสมิธหมายถึงอะไร และพ่อบ้านชราก็ไม่สามารถอธิบายได้เช่นกัน ฉันออกจากโรงพยาบาลไปด้วยความผิดหวัง

ฉันยืนอยู่ข้างประตูหลักของโรงพยาบาล จ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ฉันครุ่นคิดถึงสิ่งที่หาคำตอบไม่ได้อย่างไร้ประโยชน์เป็นเวลานานและต่อจากนั้นจนกระทั่งเสียงอันอ่อนโยน ทำให้ความคิดของฉันหยุดชะงัก

“สวัสดี คุณชอว์ ฉันชื่อ โนเอล ชิค”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผู้หญิงที่สวมชุดราตรีปรากฏตัวต่อหน้าฉัน เธอดูสง่างามและยิ้มจาง ๆ เช่นเดียวกับสาวไฮโซทั่วไป

เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันพบระหว่างทาง ขณะที่แซคคารี่พาฉันเดินผ่านลานบ้านของครอบครัวชิค ในคืนที่ฝนตก เธอสวมกำไลมรกตแบบเดียวกัน รอบข้อมือดูสง่างามและเจียมเนื้อเจียมตัวเป็นพิเศษ

เธออยู่กับชิคและเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่งของครอบครัวชิค เธอต้องเป็นน้องสาวของแซคคารี่แน่ ๆ ฉันเอื้อมมือไปจับมือเธอแล้วยิ้ม

“สวัสดีค่ะ”

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ได้พบคุณที่นี่”

ฉันฝืนยิ้มและตอบว่า “ใช่ มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ”

“แซคคารี่กลับไปที่บ้านของครอบครัวชิคเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันคิดว่าคุณจะตามกลับไปด้วย ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาจะกลับไปคนเดียว”

แซคคารี่ถามฉันเมื่อสองสามวันก่อน อย่างไรก็ตาม ฉันเลือกที่จะไม่ตามเขาไปที่บ้านของครอบครัวชิค ตอนนั้น ฉันอยู่ในภาวะอารมณ์ที่ไม่ดีนัก