บทที่ 256

แลนซ์ไม่มองมาที่ฉันในสายตาที่เป็นเจ้าของอีกต่อไป

“ดิกสัน!” ฉันตะโกนเรียก

ชายที่ยืนอยู่บนเรือสำราญยิ้มอย่างเย้ยหยัน ฉันหยุดการจ้องมองของฉัน และต้องการพาผู้ช่วยของฉันกลับไปด้วยจากนั้นเราก็เดินออกไปทันที

ทันใดนั้น บอดี้การ์ดสองคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันและยืนปิดกั้นไม่ให้เราออกไป

“ท่านประธานชอว์ นายท่านเกร็กอยากเชิญคุณเข้าร่วมงานปาร์ตี้” หนึ่งคนในนั้นยิ้มแสยะ

ฉันขมวดคิ้วและถามว่า “ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”

“ท่านประธานชอว์ไม่ควรปฏิเสธ” บอดี้การ์ดพูดด้วยอารมณ์

ดูเหมือนว่าพวกเขาพยายามอย่างแรงกล้าที่จะเชิญฉันกลับไปที่เรือสำราญ

อย่างไรก็ตาม ฉันบอกชัดเจนมากว่าฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับดิกสันและแลนซ์อีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานสาธารณะ

ฉันไม่ต้องการให้ตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวกับพวกเขาอีกแล้ว

ฉันขมวดคิ้วและมองไปที่ชัค เขาข่มพวกเขาอย่างใจเย็น

“พวกของเราอยู่รอบ ๆ พื้นที่นี่ หลบไปเดี๋ยวนี้”

บอดี้การ์ดข้างหน้าเราไม่ขยับและไม่สนใจคำพูดของผู้ช่วยของฉัน ฉันหันกลับไปและตะโกนใส่ดิกสันแทน

“ปล่อยเราไปเถอะ”

ระยะห่างระหว่างเราค่อนข้างไกล และเขาจะไม่สามารถได้ยินคำพูดของฉันอย่างมีเหตุผล กระนั้น เขาโบกมือทำสัญลักษณ์และสั่งให้บอดี้การ์ดทั้งสองปล่อยพวกเราไป

ผู้ช่วยของฉันออกจากชายหาดไปกับฉัน ก่อนที่ฉันจะขึ้นรถ ฉันได้ยินเสียงเปียโนของเพลง "ถนนแห่งสายลม" ที่มาจากเรือสำราญเบา ๆ

ฉันอึ้งไปเลย “นั่นคือแลนซ์เหรอ?” ฉันถามชัค

ใช่แล้ว แลนซ์จะไม่ปรากฏตัวหากดิกสันอยู่ใกล้ ๆ พี่น้องไม่เคยปรากฏตัวพร้อมกันในที่มีคนชุมนุมใด ๆ ก่อนหน้านี้ แต่นาธานบอกว่าเขาได้เชิญแลนซ์มาด้วย

ทำไมถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้?!

ผู้ช่วยของฉันพูดว่า “ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นนะครับ”