บทที่ 257

ฉันถึงกับอึ้ง “ทำไมยาราถึงตกทะเลไปด้วย?”

ฉันรีบตามหานาธาน เขายุ่งอยู่กับการติดต่อประสานงานกับหน่วยกู้ภัยและต้องการวางแผนติดตามพวกเขาลงไปค้นหาในทะเลด้วย เมื่อเขาเห็นฉัน เขาพูดด้วยเสียงต่ำ “ผมหวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับ ลิล ยารา…”

แม้ว่าเสียงของเขาจะเงียบลง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงความกลัว ฉันรีบหยุดเขา

“เธอจะปลอดภัย” ฉันมั่นใจ

ความสัมพันธ์ระหว่างดิกสัน กับแลนซ์ และฉันกลายเป็นเรื่องราวในอดีตไปแล้ว อย่างไรก็ตาม หากลบเรื่องความโรแมนติกที่ผ่านมาแล้ว พวกเขาก็ยังคงเป็นเพื่อนคนสำคัญที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันไม่สามารถถูกแทนที่ได้... พวกเขาเองที่สอนให้ฉันเติบโต พวกเขาเป็นคนสอนให้ฉันเดินไปทีละขั้นตอนเพื่ออยู่เคียงข้างแซคคารี่

นั่นคือเหตุผลที่ฉันยังคงเป็นห่วงพวกเขาเพราะฉันยังรู้สึกกลัวอยู่ในใจ

ฉันบอกนาธานว่า “ฉันจะตามนายไปที่ทะเลด้วย”

นาธานลังเล “แต่คุณ…”

“คุณทอมป์สัน ฉันเป็นห่วงยารา และพวกเขา”

ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ยืนกรานที่จะตามพวกเขาไปที่ทะเล ลอเรนตั้งใจที่จะมาด้วย นาธานจึงได้ขึ้นเรือยอทช์และพาเราออกทะเล ขณะที่เราจากไป ฉันหันกลับไปและมองกลับไปที่ฝั่ง ในเวลานั้นฉันสังเกตเห็นว่าโจชัวร์กำลังจะเดินออกจากชายหาด

ฉันเกิดความสงสัยในใจ ทำไมเขาถึงมาที่นี่?!

ฉันขมวดคิ้วและถามนาธานว่า “นายเชิญโจชัวร์มาด้วยไหม?”

“ไม่นะ ทำไมเหรอ? เขาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

ชายหาดนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย พวกเขาส่วนใหญ่เป็นแขกที่ลงจากเรือสำราญ เมื่อลองมองดูอีกครั้งก็ไม่เห็นโจชัวร์แล้ว

ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะเห็นเขาโดยบังเอิญ ...

เขาคงเห็นฉันแล้ว แต่ทำไมเขาถึงไม่ทักทายฉันล่ะ? ทำไมโจชัวร์ถึงอยู่ที่นั่นบนฝั่งได้?

ฉันส่ายหัว “ไม่มีอะไร ฉันแค่ถามเฉย ๆ”

คลื่นทะเลตอนกลางคืนไม่เรียบนิ่ง เราโชคดีที่นาธานมีประสบการณ์ในการล่องเรือยอทช์

คืนนั้น ทีมกู้ภัยและเราออกค้นหาเกาะใกล้เคียงหลายเกาะ แต่ก็ไม่มีวี่แววของพวกเขาเลย