บทที่ 263

“ไปหาเลขาแยร์ซะแล้วรับบทลงโทษด้วยตัวนายเอง”

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมแซคคารี่ถึงต้องการลงโทษโจชัวร์ ท้ายที่สุด คุณก็แค่ต่อสู้เพื่อเขา ฉันรีบหยุดเขาอย่างเร่งรีบ “พี่คะ โจชัวร์แค่อยากให้ฉัน…”

ฉันพูดไม่จบ ความจริง ฉันก็อยากโทษโจชัวร์เหมือนกัน แต่มันไม่จำเป็นถึงกับต้องลงโทษเขา

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาสั่งลงโทษ แปลว่าเขาต้องได้ยินการสนทนาของเรา ...

ในตอนนั้น ฉันรู้สึกสิ้นหวัง ฉันไม่แน่ใจมากว่าฉันควรเผชิญหน้ากับแซคคารี่อย่างไร ฉันรู้สึกอับอายมากตั้งแต่รู้สึกว่าฉันทำผิดต่อเขา

แซคคารี่นิ่งเงียบ โจชัวร์ไม่กล้าที่จะอยู่ต่อไปและโบกมือลาอย่างรวดเร็ว

“ผมจะไปหาเลขาแยร์ ผมจะไปหาเขาตอนนี้!” เขายิ้ม

โจชัวร์ออกจากโรงรถอย่างรวดเร็ว

แซคคารี่ก้มลงแล้วอุ้มฉันขึ้นจากพื้น

ฉันนั่งยอง ๆ อยู่นาน ขาของฉันชา และฉันไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง ดังนั้นฉันจึงต้องจับแขนของแซคคารี่เอาไว้

“ทำไมวันนี้คุณถึงกลับมา?” ฉันถาม

“โจชัวร์โทรมา และบอกว่าเธอกำลังช่วยกู้ภัยอยู่ในทะเล ฉันเป็นห่วงเธอ ดังนั้นฉันจึงกลับมาที่เมืองถงก่อนหน้านี้”

ทันใดนั้น แซคคารี่ก็อุ้มฉันเหมือนเจ้าหญิง และเดินไปยังลิฟต์ที่คับแคบและมีขนาดเล็ก

ฉันรู้สึกขัดแย้งในใจ ฉันอยากจะขอโทษ แต่ฉันไม่มีความกล้าพอ สิ่งที่เกิดขึ้นกับดิกสันไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่สุดท้ายฉันก็ยังทำผิดต่อแซคคารี่อยู่ดี

นอกจากนี้ ฉันทำให้เขาเปิดใช้งานตัวระบุตำแหน่งจีพีเอสทั่วโลก จากมุมมองที่แตกต่างออกไปถ้าหากแซคคารี่ขอให้ฉันใช้การลงทุนของฉันเพื่อช่วยคนรักในอดีตของเขา ฉันก็คงจะรู้สึกเศร้าเช่นกัน

‘ทำเพื่อคนอื่นเหมือนที่คุณอยากให้พวกเขาทำกับคุณ’

ฉันเข้าใจความหมายของวลีนั้นอย่างชัดเจน แต่ฉันไม่มีทางเลือกเมื่อมันเป็นเรื่องของชีวิตและความตาย ...

ท้ายที่สุด มันก็ยังคงเป็นความผิดของฉัน ความผิดของฉันเองที่ฉันเป็นคนใจอ่อน