บทที่ 265

ฉันจูบเขาอีกครั้งอย่างดูดดื่ม

เขาเลิกคิ้วแล้วถามว่า “เธอไม่อยากกลับเข้าห้องเหรอ?”

ฉันกอดเขาแน่นและไม่ยอมปล่อย

“รหัสผ่านประตูคือ 9977”

แซคคารี่ปล่อยมือข้างหนึ่งเพื่อป้อนรหัสผ่าน จากนั้น เขาก็อุ้มฉันเข้าไปในห้อง เมื่อฉันคิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เขาก็เดินเข้าไปในห้องนอน เขาจับเสื้อถอดทิ้งไว้แล้วเขาไปอาบน้ำ

ลึกลงไปในใจ ฉันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย บังเอิญในเวลานั้น ยาราส่งข้อความมาหาฉัน

ยารา: “ฉันเพิ่งถึงบ้าน พี่บอกว่าเธอช่วยฉันไว้ แคโรไลน์ ขอบคุณนะ เธอจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันไปตลอดชีวิต”

เธอเป็นเพียงเด็กอายุ 17 ปี แต่วิธีการพูดของเธอดูเชยมาก จู่ ๆ ฉันจำได้ว่าแลนซ์บอกว่าเขาเป็นหนี้บางอย่างกับยารา

เขาเป็นหนี้อะไรยารานะ?

ฉันส่งคำตอบพร้อมคำถาม

แคโรไลน์: “เธอเคยติดต่อกับแลนซ์มาก่อนหรือไม่? แลนซ์บอกฉันว่าเขาเป็นหนี้เธออยู่ตอนนี้”

ไม่นานหลังจากนั้น ยาราก็ตอบกลับด้วยข้อความเสียง

“ไม่นะ เราพบกันเพียงครั้งเดียวในญี่ปุ่น” เธออธิบาย “มีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้แก้ไขได้หมดแล้ว ดังนั้นอย่าไปสนใจ!”

เสียงของยารานั้นอ่อนหวานและดูอ่อนเยาว์ แต่เธอมีน้ำเสียงที่ไม่แยแสเล็กน้อย ราวกับว่าเธอไม่ได้ใส่ใจเลย

ฉันคิดว่าฉันควรตอบเธออย่างไรเมื่อเธอส่งรูปถ่ายของศาลเจ้าที่ถ่ายตอนกลางคืนมาให้ฉัน ไฟของศาลเจ้านั้นชัดเจนและสง่างาม และทุกคนในภาพสวมชุดกิโมโนแบบดั้งเดิมรวมทั้งยาราและ แลนซ์

พวกเขาอยู่ในรูปถ่ายเดียวกัน

ยาราสวมชุดกิโมโนสีดำปักลายดอกซากุระสีชมพูและสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วน ผมของเธอยาวลงมาด้านหลัง ใกล้กับความยาวระดับเอว เธอน่าทึ่งมาก และเธอดูเหมือนเด็กสาวออกมาจากการ์ตูนอนิเมชั่นเลย

ยาราเป็นคนสวย และยังเป็นเด็กมาโดยตลอด ชุดนั้นทำให้เธอดูเด็กลง เหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสา