บทที่ 266

ฉันเดินไปข้างหน้าและกอดแซคคารี่ไว้แน่น ร่างกายของเขาแข็งทื่อเล็กน้อยขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อลูบหัวของฉัน

“จะเช้าแล้ว” เขากระซิบข้าง ๆ หู “พักผ่อนไปนะ แต่ฉันขอตัวมุ่งหน้าไปที่เมืองอู๋ในตอนนี้”

ฉันถามอย่างแปลกใจว่า “ทำไมคุณถึงออกไปเร็วจัง?”

นับตั้งแต่ที่ฉันพบเขา เขามักจะกลับบ้านเพียงหนึ่งวัน ไม่น่าแปลกใจที่เขายังคงปรากฏตัวตรงเวลาไม่ว่าฉันจะอยู่เมืองไหน

“จู่ ๆ ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น”

แซคคารี่จูบฉันอย่างคุ้นเคย แต่ฉันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หลังจากนั้นฉันถอดชุดนอนแล้วไปอาบน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จ ฉันก็ออกมาและเห็นแซคคารี่อยู่ในชุดสูทของเขาแล้ว และกลับไปเป็นท่าทางที่เข้มงวดตามปกติของเขา

ฉันยืนอยู่ข้างประตูห้องน้ำพร้อมกับกอดแขนเขา ฉันถามอย่างไม่เต็มใจว่า “คุณจะออกไปนานแค่ไหนคะ?”

แซคคารี่เม้มริมฝีปากของเขา “ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ไม่นานหรอก”

ฉันทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้เขาจากไป แต่ฉันไม่สามารถห้ามไม่ให้เขาไปได้

“โอ้ ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน” ฉันเตือน

เขาพยักหน้าตอบรับ

ฉันหมุนตัวกลับไปที่ห้องนอนเพื่อนอนลงบนเตียง ต่อมาไม่นาน ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดจากด้านนอก ฉันกลั้นหายใจเมื่อรู้สึกว่าเขาเข้ามาใกล้ฉัน

เขาก้มลงจูบที่แก้มของฉัน ฉันหันกลับไปคว้าแขนเสื้อของเขา มองเขาด้วยความเสียใจ

แซคคารี่สะกิดจมูกของฉันเบา ๆ ด้วยความรักกับนิ้วของเขา

“นอนไม่หลับแล้วเหรอ?” เขาถาม