บทที่ 268

ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างยารา และแลนซ์อย่างแน่นอน มันคงไม่เหมาะสมถ้าหากฉันจะสอดรู้สอดเห็นอีกต่อไปเพราะยาราบอกว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย นอกจากนี้ ฉันไม่ควรสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงแลนซ์

ฉันหยุดความอยากรู้อยากเห็นเมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนแอของแลนซ์เล็ดลอดออกมา

“เธอยังเด็กอยู่” เขากล่าวต่อ “เธออาจไม่รู้ถึงความสำคัญของหลาย ๆ สิ่ง และบางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับฉัน…”

ฉันไม่แน่ใจว่าคำพูดต่อไปของแลนซ์คืออะไร แต่ฉันรู้สึกว่ามันควรจะเป็นความลับ อย่างไรก็ตาม ยาราก็ขัดจังหวะเขา

“ลุง ต้องการอะไรอีกล่ะ?” เธอถามอย่างไม่สุภาพ “ฉันเคยพูดไปหลายครั้งแล้วว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย! ทำไมคุณต้องคอยรบกวนฉันด้วย?!”

แลนซ์ชะงักเงียบไป คงไม่มีใครพูดกับเขาในลักษณะเช่นนี้ตลอด 31 ปีในชีวิตของเขา ยารา เรียกเขาว่า ‘ลุง’ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อเพิ่มการดูถูกให้ดูเจ็บปวด

ยาราพูดถึงแลนซ์ว่า ‘ลุง’ ดูเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่สำคัญกว่านั้น แลนซ์ยังจบปริญญาตรีไปตั้งแต่ในวัย 30 ต้น ๆ อย่างไรก็ตาม จากอายุปัจจุบันของยารา อาจไม่มีอะไรผิดปกติในการเรียกเขาว่า ‘ลุง’

แลนซ์ไม่ได้พูดแก้ไขอะไรกับยาราสำหรับวิธีที่เธอเรียกเขา บางทีเขาก็เข้าใจเหมือนกัน เขาพูดอย่างเป็นกลางว่า “ยารา ลองพิจารณาสิ่งที่ฉันบอกเธอเมื่อสองสามวันก่อนดูสิ”

ยารายิ้มหวาน “แค่นี้นะ”

ยาราวางสายอย่างไว เธอถอนหายใจด้วยใบหน้าเศร้าในขณะที่นั่งอยู่บนรถ

มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่แลนซ์ยังคงยึดติด “บอกทีสิ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ยอมปล่อยเรื่องนั้นไป?” เธอถาม “ช่างเสียเวลาเปล่า ฉันยังชมว่าเขาดูหล่อก่อนหน้านี้อยู่เลย”

ฉันยิ้ม “เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แลนซ์คอยรบกวนเธอคืออะไร?”

ยารายกมือขึ้นโบกปฏิเสธคำถามโดยไม่ใส่ใจ “ไม่มีอะไรมาก”

ยาราไม่เต็มใจที่จะเล่า ดังนั้นฉันจึงหยุดถามต่อ “ฉันรู้จักแลนซ์มาหลายปีแล้ว เราไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากนัก แต่แลนซ์ที่ฉันรู้จักมักจะเย็นชาและไม่ใส่ใจ” ฉันถอนหายใจ “ถ้าเขาเอามันมาใส่ใจจริง ๆ นั่นหมายความว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับเขา”

ยาราตอบว่า “ฉันไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่อย่างพวกคุณคิดอะไรอยู่”

ฉันยิ้มตอบและเริ่มการเดินทางไปเมืองอู๋