บทที่ 277

เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ใช้การกระทำแสดงออกมากกว่าคำพูด ซึ่งแตกต่างจากคนอื่น ๆ ทั่วไปที่คำพูดมักจะมากก่อนการกระทำ

แต่บางครั้ง การกระทำก็สามารถนำพามาซึ่งความเข้าใจผิดได้เหมือนกัน

อย่างเช่นเหตุการณ์ก่อนหน้า ที่แซคคารี่แนะนำฉันว่า เป็นประธานบริษัทชอว์ คอปเปอเรชั่น ให้กับเพื่อนของเขาแทนการเปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา นั่นทำให้ฉันหลงคิดว่าเขาต้องการที่จะผละตัวออกจากกัน

เอ็มมี่เม้มริมฝีปากแน่น “แซคคารี่ ฉันจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีก” เธอกัดฟันข่มอารมณ์

เมื่อพูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปจากพื้นที่บริเวณชั้นสามทันที เอ็มมี่คงพยายามทำให้แซคคารี่เห็นว่าอย่างน้อยเธอก็เปิดใจ ทว่าไม่ได้ล่ะทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเสียทีเดียว

นั่นทำให้แคโรรู้สึกว่า เธอก็เป็นเพียงหญิงสาวน่าสงสารที่ไม่สามารถไคว่คว้าความรักที่อยู่ตรงหน้าได้

พลันสะบัดศีรษะไปมาเชิงไล่ความคิดต่าง ๆ ออกไป ก่อนจะย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่ายังไงหล่อนก็เป็นศัตรูความรักของตนอยู่วันยังค่ำ

แซคคารี่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแม้ว่าเอ็มมี่จะหายไปจากสายตาแล้ว มือหนาจุดบุหรี่มวนใหม่ขึ้นอีกรอบ ทว่าไม่ได้ยกสูบ หากแต่จดจ้องอยู่ที่เปลวไฟเล็ก ๆ และกลุ่มควันอยู่แบบนั้นไม่ขยับ เขากำลังจมอยู่กับความคิด ราวกับไปเจอเรื่องราวหนักหนาสาหัสมา

ร่างเล็กยังแอบหลบอยู่หลังแจกันและต้นไม้ยักษ์ที่เดิม พลางครุ่นคิดเรื่องที่เอ็มมี่ต้องการจะเอ่ยเกี่ยวกับครอบครัวของร่างสูง หรือว่าเรื่องนี้จะเป็นสาเหตุที่เขาดูแย่แบบนี้?

ฉันสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถาม

ไม่นานนัก แคโรก็ก้าวเท้าออกจากที่ซ่อนแล้วเดินออกไปหาชายตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปหยิบบุหรี่ที่ถูกจุดแต่ไม่สูบออกมาจากมือหนา

ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วง “แซคคารี่ คุณไปเจอเรื่องไม่ดีมาเหรอ?”

แซคคารี่มองกลับมา “ทำไมถามแบบนั้น?”

“เพราะดูเหมือนคุณกำลังเครียดอยู่นะ” ตอบเสียงเบา