บทที่ 280

“เธอก็รู้ว่าฉันเป็นใคร”

เสียงของปลายสายนิ่มนวลราวกับฝนพรำ ฟังแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่น ทว่าคำพูดของเธอกลับเย็นชา

จากใจจริง ฉันเริ่มไม่ชอบแม่แท้ ๆ ของตัวเองแล้ว

แคโรไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงติดต่อมากระทันหัน แต่มันคงไม่ใช่เหตุผลทั่ว ๆ ไปหรอก คำถามเป็นร้อยและความรู้สึกโกรธเคืองยังปะทุไม่ขาด และนั่นทำให้ฉันต้องการถามอีกฝ่ายออกไปตรง ๆ ไม่ว่าเรื่องอะไร

ทว่าเพียงคำถามเดียวที่โผล่ขึ้นมาตอนนี้ “ทำไมคุณถึงตามหาฉัน?”

“คนของพ่อเธอเกือบเจอเธอแล้ว”

ใช่ พ่อเคยบอกว่า พ่อแท้ ๆ ของฉันกำลังตามหาฉันอยู่

แต่ฉันยังไม่เข้าใจ “แล้วยังไง?”

“แคโรไลน์ คนของเขาเจอครอบครัวของเธอที่เมืองนีมส์แล้ว ถ้าฉันไม่... คนที่โหดร้ายแบบเขา ครอบครัวของเธอคงตายจริง ๆ... ฉันทำเพื่อปกป้องเธอ แต่เธอก็เอาแต่วิ่งเข้าหาอันตรายอยู่เรื่อย”

เธอต้องการจะสื่ออะไรกันแน่นะ “คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”

“ฉันมีคนคอยช่วยเหลือวางแผนไว้แล้ว และทางออกเดียวคือ ภายในสองเดือนนี้ ทำยังไงก็ได้ให้เขาหาเธอไม่เจอ”

พลันเสียงที่เคยนุ่มนวลก็เปลี่ยนเป็นกระวนกระวาย “ถ้าเขาเจอเธอ เขาจะไม่ปราณีเป็นแน่ แล้วมันก็จะทำให้ลูกชายของฉันตกอยู่ในอันตราย...”

เธอมีลูกชายที่รักมากมาย

และฉันมันก็แค่ลูกนอกคอกที่ถูกทิ้ง

แคโรตะคอกกลับ “แล้วคุณจะเอาอะไรอีก?”

“ออกจากเมืองอู๋ แล้วไปอยู่ที่ฝรั่งเศสซะ” เธอถอนหายใจ

อีกฝ่ายบอกว่าตัวเองวางแผนไว้แล้ว แต่ไหนผลถึงกลายเป็นฉันที่ต้องวิ่งหนีห่างจุกตูดด้วย เธอต้องการให้ฉันออกไปจากเมืองนี้และซ่อนตัวอยู่ที่ฝรั่งเศส

เปลือกตาสวยปิดลงด้วยใจที่เจ็บปวด ก่อนถามกลับ “มีอะไรอีกไหม?”