บทที่ 281

มือบางทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนจะขับรถกลับไปที่คอนโดมิเนียมของตน แคโรรู้สึกเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ร่างเล็กเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ทว่าเมื่อเดินออกมากลับต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เมื่อสังเกตเห็นข้อความของแซคคารี่ที่โชว์หลาอยู่บนหน้าจอ

แซคคารี่: “รหัสคอนโดของเธอคือเลขอะไรนะ?”

อ่านจบขาเรียวก็รีบพุ่งไปยังประตูทางเข้าทันที ร่างสูงยืนรออยู่ด้านนอกนั่น พอเปิดประตูเขาก็คว้าตัวฉันไปกอด พลางเอ่ยถามเสียงเบา “ทำไมออกมาโดยไม่รอฉัน?”

ฉันยิ้มตอบ “ฉันเดินออกมาดูแต่ก็ไม่เห็นคุณแล้ว เลยไปส่งยาราที่โรงพยาบาลแทน แล้วคุณล่ะคะ ไปอยู่ไหนมา?”

“ฉันอยู่ที่อีกห้องหนึ่งของคลับเฮ้าส์ เพื่อคุยเรื่องงานนิดหน่อย”

มือหนาขยี้ผมฉันเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ ขณะรออีกคนทำธุระส่วนตัว ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือออกมาเล่น

ไม่นานด้านนอกก็มืดครึ้ม ฝนเริ่มเทลงมาไม่ขาดสาย

สภาพอากาศของเมืองอู๋มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ร่างเล็กเล่นมือถือไปมาอยู่แบบนั้นจนเบื่อ พลันขาเรียวก็ลุกขึ้นก้าวไปเปิดม่านหน้าต่างแทน

อันที่จริงแล้วตึกที่ฉันอยู่นั้นหันหน้าเข้าชนกับอีกคอนโดมิเนียมหนึ่งข้างกัน แต่โชคดีที่วิวจากโซนห้องนอนของฉันจะหันไปทางแม่น้ำ แคโรทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาข้างเตียงอีกครั้ง พร้อมมองจ้องไปยังวิวนอกหน้าต่าง

แซคคานี่ยังคงใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำ อย่างว่าแหละ เขาเป็นพวกรักสะอาดขั้นสุด ทุกครั้งที่กลับมาจากข้างนอก อีกฝ่ายจะตรงดิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที

ฉันรอเขาอยู่แบบนั้นจนเผลอหลับไป ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกทีเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด

มือหนาขยี้ผมตัวเองด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก พอผมแห้ง เจ้าตัวก็เอาผ้าไปพาดไว้ แล้วหมุนตัวเดินกลับมานั่งข้างกัน

“พรุ่งนี้ มีแผนจะทำอะไรหรือเปล่า?” เขาถาม

ฉันนิ่งคิด พลางถามกลับ “ทำไมเหรอ?”

“เรายังไม่เคยไปเดตกันเลยนะ”

นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างมองคนตกหน้าอย่างประหลาดใจ “ใครสอนคุณมาเนี่ย?”

ฉันจับสังเกตได้เลยว่าช่วงนี้เขาเปลี่ยนไป นี่ไม่ใช่แซคคารี่ที่ฉันเคยรู้จัก แต่ฉันรักที่เขาเป็นแบบนี้มากกว่าแต่ก่อนนะ

ราวกับว่า ในที่สุดคนคนนี้ก็รู้ตัวซักที่ว่าตัวเองกำลังมีความรัก และเริ่มที่จะอยากใช้ชีวิตในแบบคนมีคู่เขาทำกัน

แขนเรียวโอบกอดเอวหนาอีกครั้ง “พรุ่งนี้ฉันมีสอน แต่สิบเอ็ดโมงเช้าก็น่าจะสอนเสร็จแล้ว”

แซคคารี่ดูตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น