บทที่ 283

ฉันมีความสุขนะ ที่พวกเขาเคารพกันขนาดนี้

ริมฝีปากบางยิ้มเขิน “ใช่ เขาเป็นแฟนฉันเองแหละ”

นี้เป็นครั้งแรก ที่ฉันเปิดเผยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราต่อคนภายนอก และดูเหมือนว่าแซคคารี่จะได้ยินที่ฉันพูด เขาถึงส่งยิ้มเล็ก ๆ กลับมาให้เมื่อเราสบตากัน

“แฟนคุณแคโรไลน์หล่อมากเลยค่ะ”

ฉันเม้มปากเขิน “กลับไปเรียนเถอะ” เอ่ยปนยิ้ม

พอสอนเสร็จปุ๊บ แคโรก็รีบวิ่งออกไปหาชายหนุ่มด้านนอกโดยเร็ว ร่างสูงกางแขนออก ก่อนจะรับร่างที่พุ่งเข้าหาไปกอดไว้เต็มแรง

พลันเอ่ยถามเสียงนุ่ม “สอนเสร็จแล้วใช่ไหม?”

“เรียบร้อยค่ะ” ใบหน้าสวยพยักตอบ

มือหนาแตะที่แผ่นหลังบางเบา ๆ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเชิงไม่พอใจ “อย่าแต่งตัวแบบนี้ออกมาอีกนะ”

“ก็มันสวยหนิ!” ร่างเล็กส่ายหัว

แซคคารี่เงียบไปนิด

ก่อนจะบีบเอวฉันเพื่อย้ำ พร้อมกระซิบบอกข้างหู “ใส่ให้ฉันดูที่บ้านก็พอ”

“อย่าเยอะน่า” บ่นนิด ๆ พลางพองแก้ม

แซคคารี่ไม่พูดอะไรต่อ เพราะเห็นว่านักเรียนของฉันยังมองมาที่เราทั้งคู่อยู่ และหนึ่งในนั้นที่ใจกล้าก็เอ่ยแซวเรา “พวกเราควรจะเรียกแฟนของคุณแคโรไลน์ว่าไงดีอ่ะ? จะเรียกเขาว่าคุณสามีของคุณแคโรไลน์ได้ไหมนะ? เข้าท่าแฮะ คุณสามีของคุณแคโรไลน์ครับ คุณต้องดีกับเธอให้มาก ๆ นะ! ไม่งั้น พวกเราจะไปจัดการคุณแน่นอน”

เขาเรียกแซคคารี่ว่าเป็น ‘สามี’... ของฉัน

ร่างสูงมองไปยังนักเรียนคนนั้น พลันเอ่ยถาม “นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“ก็สามีของคุณแคโรไลน์ไงล่ะ!”

ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มเบา ๆ ก่อนเอ่ยชม “นายนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ”

ร่างบางเหลือบตามองคนที่กำลังอารมณ์ด้านข้าง ซักพักแซคคารี่ก็ยกมือโอบไหล่พาฉันเดินออกมาจากตึกเรียน

ร่างสูงจอดรถไว้ตรงทางเข้า เราเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถและเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นรถที่ขับตามมาด้านหลัง