บทที่ 284

คำพูดคำจาของเขาน่าฟังขึ้น จนทำให้ฉันเขินจนต้องก้มหน้าหลบ

“ฉันดูดีเลยใช่ไหม?” แคโรถามเสียงเบา

เขาจ้องกลับ พร้อมอืมในลำคอเบา ๆ ราวกลับได้ยินถามนั่น

แหวนวงนี้เป็นสไตล์ย้อนยุคที่ดูคลาสสิก แต่มันก็เหมาะกับนิ้วเรียวขาวของเขามาก ๆ ทว่าสุดท้ายแล้ว เขาก็ยกมันให้ฉัน

บางทีเขาอาจจะอยากใส่แหวนแต่งงานลงบนนิ้วที่ว่างนั่นก็ได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข ความคิดที่จะแต่งงานกับคนตรงหน้าทำให้ฉันยิ้มอารมณ์ดี

ฉันเคยแต่งงานมาก่อน แต่ความสัมพันธ์มันไม่ได้เป็นอย่างที่แซคคารี่คอยเอาใจใส่แบบนี้

แคโรเจอกับแซคคารี่เมื่อเดือนมีนาคม และตอนนี้ก็เดือนพฤศจิกายนแล้ว หากนับดูดี ๆ ก็เกือบแปดเดือนแล้วที่เราอยู่ด้วยกันมา และเขาคอยพยายามปกป้องดูแลฉันเสมอ

เขาช่วยฉันในยามที่ตกอยู่ในอันตราย แถมยังช่วยรักษาโรคร้ายให้หายไปจากชีวิต ร่างสูงไม่ได้ทำไปเพื่อเป็นบุญคุณหรือต้องการให้ฉันชดใช้ แต่เขาทำด้วยใจจริง จากความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง

นอกจากนี้—— ถ้าไม่นับเวลาที่ฉันคิดไปเองแล้วโมโหใส่เขา—— เขาก็ไม่เคยทำร้ายฉัน โกหกฉัน หรือปลีกตัวออกห่างเลย

ความตั้งใจของคนคนนี้แข็งแกร่งอย่างกับเหล็กกล้า

แถมยังมีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาจนใครเทียบไม่ติด

และการปกป้องจากเขานั้นอ่อนโยนชุ่มฉ่ำราวกับสายลมและสายฝนในฤดูใบไม้ผลิ—— ทว่ามั่นคงไปในขณะเดียวกัน

แซคคารี่สามารถรับรู้ความคิดของฉันได้จากมุมมองที่ฉันใช้ อีกฝ่ายไม่เคยสู้หรือโต้ตอบกลับ และไม่เคยผลักไสไล่ส่งฉันแม้ตัวเองจะโกรธอยู่ก็ตาม เขาจะไม่แสดงพลังงานด้านลบออกมาใส่ฉัน

คนคนนี้สมบูรณ์แบบ และใช่ เขาเป็นผู้ชายของฉัน

เป็นความรู้สึกที่อยากจะเชื่อราวกับเจอสมบัติล้ำค่า

มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาไว้แน่น เราสอดประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน ก่อนจะล็อกจับมันไว้แบบนั้นตลอดทางที่เดินเข้าออกร้านค้าต่าง ๆ ซักพักเราก็ตัดสินใจมุ่งเข้าสู่ย่านที่ลึกกว่าเดิมของเมืองเก่าแห่งนี้

ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยดอกคามิเลียสวย

ส่วนมากแล้วเป็นสีขาวกับสีชมพูบานสะพรั่ง

ร่างเล็กลากชายหนุ่มเข้าไปยังทะเลดอกไม้ด้านหน้า พลางยื่นโทรศัพท์มือถืออกไปให้พร้อมรอยยิ้ม