บทที่ 291

“ฉันจะเก็บเอกสารนี้ไว้ในนามของเขา” ฉันตอบ

เวลยิ้ม ทันใดนั้น เขาก็ถามว่า “แหวนที่ได้มาอยู่ที่ไหน?”

ก่อนที่พ่อของแซคคารี่จะจากไป เขาให้แหวนแก่ฉัน ฉันเก็บไว้ในกระเป๋าถือก่อนหน้านี้

“คุณต้องการให้ฉันแสดงแหวนให้คุณเห็นไหม?” ฉันถามด้วยความจริงใจ

เวลส่ายหัวเพื่อตอบปฏิเสธ

“คุณชอว์ นี่คือสิ่งของที่สำคัญที่สุดของนายท่าน” เขาอธิบายให้เข้าใจ “สักวันหนึ่ง เมื่อคุณต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความลับของครอบครัวชิค ให้นำแหวนวงนี้มาหาผม ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณทราบ”

ฉันถามอย่างสงสัยว่า “คุณไม่ควรบอกแซคคารี่หรือไง?”

เวลยิ้มให้ โดยไม่ตอบคำถามนั้น เขาดูเป็นคนลึกลับ และเขากำลังเดินกลับออกจากบ้านพักไป

เริ่มมีฝนตกปรอย ๆ และมีลมพัดโชย เวล แสดงท่าโค้งคำนับแล้วยืดหลังของเขาให้ตรงอย่างสุภาพก่อนจากไป

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหยิบเอกสารกลับไปที่ห้อง ฉันอยากรู้เกี่ยวกับเนื้อหาของมัน แต่ฉันไม่สามารถเปิดมันได้เนื่องจากมันถูกปิดผนึกด้วยขี้ผึ้ง ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ถูกต้องที่จะเปิดพินัยกรรมแบบส่วนตัว

ตอนนั้น ฉันไม่ชัดเจนว่าซองเอกสารเก่าธรรมดา ๆ จะทำลายแซคคารี่ได้อย่างไร และฉันก็รับมันมาด้วยมือของฉันเอง ที่แย่ที่สุดคือ ผู้ชายคนนั้นรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

เขาเอาอกเอาใจฉันด้วยวิธีใดก็ได้ แม้ว่าฉันอาจจะทำลายเขาโดยไม่รู้ตัวก็ตาม

พ่อของเขาจากไปอย่างกะทันหัน แซคคารี่ยุ่งอยู่กับการจัดงานศพตลอดทั้งคืน และกลับมาที่ห้องเมื่อเกือบรุ่งสาง แม้ว่าเขาจะดูเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่มีความเศร้าอยู่ในดวงตาของเขา

ฉันเอื้อมมือออกมาและดึงแขนเสื้อของเขา ฉันไม่รู้ว่าจะปลอบเขาอย่างไร

เขาจับแก้มของฉัน

“เปลี่ยนเป็นชุดงานศพซะนะ” เขาสั่ง