บทที่ 292

มันเป็นการฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว มีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ในบึงโดยเจตนาเพื่อฆ่าฉัน

แต่ยังไงก็ตาม มีใครบางคนในตระกูลชิคต้องการให้ฉันตายตอนนี้สินะ?

ครอบครัวชิคมีญาติห่าง ๆ หลายคน - ใคร ๆ ก็อาจเป็นผู้ร้ายได้ อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับฉันที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันจำได้ว่าแซคคารี่ยังคงเดินมาหาฉันในตอนนี้ ฉันเชื่อว่าเขาจะมาช่วยฉัน!

ฉันถูกลากไปที่ก้นบึง ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์ในขณะที่ฉันกลั้นหายใจ เมื่อฉันไปถึงก้นบึง ฉันเห็นชายคนหนึ่งสวมหน้ากากออกซิเจน และมีถังออกซิเจนอยู่ด้านหลังเขา เขามีมีดปลายแหลมอยู่ในมือ

ฉันพยายามดิ้นเตะขาไปเรื่อย ๆ ขณะพยายามแยกตัวออก ทันใดนั้นเขาก็ตะครุบและว่ายเข้ามาใกล้ฉัน เอามีดมาตัดเส้นเลือดที่ข้อมือของฉัน ฉันเสียเลือดออกมาอย่างรวดเร็วอยู่ภายในน้ำ

สมองของฉันเริ่มเฉื่อยชาเหมือนกำลังจะหมดสติเมื่อมองไปยังผู้โจมตี เมื่อเขาต้องการที่จะโจมตีอีกครั้งและกำลังพุ่งแทงหัวใจของฉัน ทันใดนั้นมีคนกอดเอวของฉันไว้แน่น ฉันหันกลับไป แต่เห็นไม่ชัดว่าเขาเป็นใคร แต่ว่า ฉันแน่ใจว่าผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ฉันต้องเป็นแซคคารี่อย่างแน่นอน

มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้ในสถานการณ์ร้ายแรงเช่นนี้!

แซคคารี่เตะคนที่โจมตี และพาฉันกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ เมื่อฉันแทบจะหายใจไม่ออก มีจูบเย็น ๆ ที่มุมริมฝีปากของฉัน ในความสิ้นหวังที่จะมีชีวิตรอด ฉันดูดอากาศเข้าไปเล็กน้อยอย่างรุนแรง เขาสังเกตเห็นบาดแผลที่ข้อมือของฉันและเขาก็รีบเอามือกดปิดบาดแผลของฉันอย่างแน่นหนา

หลังจากนั้นไม่นาน แซคคารี่ก็พาฉันออกจากบึง ฉันรู้สึกเปียกโชกขณะที่จ้องมองเขาด้วยหน้าตาตกตะลึงในเหตุการณ์

เราถูกล้อมรอบไปด้วยสมาชิกในครอบครัวชิค แซคคารี่แตะแก้มฉันเบา ๆ และเรียกฉันอย่างนุ่มนวล

"ที่รัก"

ฉันไม่ได้ตอบสนอง แต่ฉันมองเขาด้วยความสับสน

จากนั้น มีคนยื่นผ้าขนหนูให้เขา แซคคารี่เอาผ้าขนหนูมาพันรอบตัวฉัน เขายังคงใช้นิ้วของเขากดที่แผลที่มีเลือดออกของฉัน

“ที่รัก ได้ยินฉันไหม?” เขากระซิบ

ฉันได้ยินเสียงเขา เขาเรียกฉันว่า ‘ที่รัก’ ต่อหน้าสมาชิกในครอบครัวชิคด้วยซ้ำ

ฉันต้องการที่จะตอบสนองต่อเขา ฉันอ้าปากและสำลักน้ำ แต่ได้พูดออกไปว่า “พี่”

ในที่สุด แซคคารี่ก็ยิ้มออกมา เขายกมือขึ้นมาลูบหัวฉันเบา ๆ จากนั้นก็หันหน้ามาถามอย่างเย็นชาว่า “หมออยู่ไหน?”

“เกือบถึงแล้วค่ะ” โนเอลตอบกลับ

แซคคารี่ไม่สามารถรอหมอได้อีกต่อไป แต่เขากลับฉีกเสื้อของตัวเองออกเพื่อพันแผลของฉัน ในขณะที่เขายกฉันขึ้นเพื่ออุ้มฉันไว้ในอ้อมแขนของเขา ฉันก็ได้ยินเสียงของเขา

“ฆ่ามันซะ” เขาใช้คำสั่ง