บทที่ 293

โนเอลพยักหน้าเบา ๆ หลังจากหมอทำแผลเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกไปพร้อมกับกลุ่มหมอ

หลังจากพวกเขาออกไป แซคคารี่ก็กลับมานั่งข้างฉัน เขาก้มศีรษะลง และจูบที่แก้มของฉัน

เขาเป็นคนที่ทำตัวเย็นชาและไม่ใส่ใจต่อหน้าคนอื่น แต่เมื่อทุกคนออกไปประตูปิดสนิทเขาก็ดูอ่อนโยนกับฉัน

แซคคารี่หยิบผ้าเช็ดตัวและช่วยเป่าผมยาวของฉัน สูทของเขาเปียกโชก และยังคงมีน้ำหยดลงมาจากหน้าผากของเขา ฉันขอให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน แต่เขาไม่สนใจฉัน

เขารอจนผมแห้งสนิทก่อนจะถอดสูทออก เขาปลดกระดุมเสื้อและถอดมันออก เผยให้เห็นด้านหลังของเขาที่มีรอยแผลเป็นมากมาย

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยเห็นรอยแผลเป็นบนหน้าอกของเขาด้วย นั่นคือรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ของเขาที่เขาต้องทนทุกข์ทรมาน

แซคคารี่ผ่านอะไรมาบ้างเมื่อเขายังเด็ก?!

เขาเป็นเหมือนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ทุกสัดส่วนในร่างกายของเขาทำให้ฉันอยากรู้อยากเห็นว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง

แซคคารี่เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำ จากนั้น เขาก็หันกลับมาและเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น เขาลูบแก้มฉันแล้วกระซิบด้วยเสียงต่ำว่า “เดี่ยวฉันขอไปจัดการเรื่องบางอย่างก่อนนะ แล้วฉันจะกลับไปกับเธอคืนนี้”

ฉันนอนอยู่บนเตียง ฉันดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ และถามว่า “พ่อของคุณจะถูกฝังเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้ตอนเช้านะ เธอเตรียมตัวไปร่วมงานกับฉันด้วย” เขาตอบ

แซคคารี่จะพาฉันไปร่วมขบวนแห่ศพของพ่อ มันไม่เหมือนกับบุคลิกแซคคารี่จากเดิม เพราะโดยปกติเขาจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ใช้คำพูดชวนใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เขาจะไม่ลากฉันไปกับเขา

หลังจากนั้นในที่สุดฉันก็เข้าใจความตั้งใจของเขา

นายท่านที่กำลังถูกฝังในโลงศพนั้นเป็นพิธีทางการอย่างแท้จริง ...

แซคคารี่กำลังเดินออกจากห้อง แต่ฉันนอนอยู่บนเตียงอย่างว่างเปล่า ฉันง่วงมากเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนพักผ่อนเพียงพอ เมื่อฉันเริ่มรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

แซคคารี่จะไม่มาเคาะประตูห้องฉัน ฉันลืมตาขึ้นแล้วถามว่า “นั่นใครกัน?”

เสียงอันสง่างามตอบกลับมาจากภายนอกว่า “ฉันเอง”

เสียงนั้นคุ้นเคยอย่างผิดปกติ…