บทที่ 306

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้คือ มาร์ตี้ ผู้ซึ่งเคยเจอกันแล้วครั้งหนึ่ง เขาอยู่ในชุดแจ็คเก็ตสีเหลืองสวยพลางส่งยิ้มมาให้ฉัน

“จิ๊ ฉันเจอเธอก่อนแซคซะอีก” คนตัวสูงแสยะยิ้ม

“เขาอยู่ที่ไหน?” ร่างเล็กรีบลุกขึ้นถาม เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดชื่อชายรัก

มาร์ตี้ชี้นิ้วไปอีกทาง แคโรหันมองตามปลายนิ้วของอีกฝ่าย ก่อนจะเห็นร่างสูงของแซคคารี่ที่กำลังเดินเข้ามา

เขาสวมสเวตเตอร์สีดำ พร้อมผ้าพันคอสีเข้มที่พันหลวม ๆ อยู่รอบคอหนา และทับด้วยเสื้อโค้ทสีดำตัวยาวจรดเข่า

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาแต่งตัวสบาย ๆ แบบนี้

มาร์ตี้เหลือบมองฉันที่จ้องเขาไม่วางตา

“จ้องจนลูกตาจะทะลักออกมาจากเบ้าแล้ว!” เขาแซว “ไหนพูดสิ ผู้ชายของเธอพึ่งจะจากมาวันเดียว แล้วเธอก็ร้อนรนจนตามเขามาที่นี่ ถ้าในอนาคตพวกเธอเลิกกันจะทำยังไง?”

ร่างเล็กหันไปบ่นกลับ “เราไม่มีทางเลิกกัน”

“มั่นใจจังเลยนะ” เขากระตุกยิ้มอีกรอบ

แคโรเมินเฉย และเลิกต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่สวยหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอแทน ก่อนจะมองอย่างออดอ้อน “พี่รอง มือถือฉันแบตหมด” พร้อมอธิบายเสียงอ่อน

แซคคารี่ยกมือขึ้นแตะที่แก้มของฉัน ซึ้งการกระทำนั่นตกอยู่ในสายตาของมาร์ตี้ เสียงเข้มเอ่ยถามเบา ๆ “ทำไมตัวเธอเย็นแบบนี้?”

ก่อนจะถอดผ้าพันคอของตัวเองออก แล้วพันสวมให้ฉันแทน พลันเอื้อมหยิบกระเป๋าถือ และกระเป๋าลากไปจากมือฉันเพื่อเดินออกจากสนามบิน

มาร์ตี้หน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี

“พระเจ้าช่วย นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ จอมเย็นชา และไร้หัวใจคนนั้นที่เรารู้จักใช่ไหม?” เขาพึมพำเหมือนคนไม่ได้สติ “ใช่แซคคารี่ เพื่อนฉันจริงเหรอ?”

เอาเถอะ มันก็ดูแปลกตาดีที่เห็นร่างสูงหนีบกระเป๋าสีชมพูแปร๋นไว้ที่ไหล่หนาแบบนั้น ทว่าคนตรงหน้ากลับหันมาเอ็ดคนเป็นเพื่อนด้วยใบหน้าเย็นชา

“หุบปาก” เขาสั่ง

แซคคารี่ไม่ได้รู้สึกลำบากใจที่ช่วยฉันถือของ มือหนาลากกระเป๋าเดินออกไปทันที แคโรหันไปหรี่ตามองมาร์ตี้เล็กน้อย พลันหมุนตัวเดินตามร่างสูงไป

มาร์ตี้พุ่งใส่ฉัน พร้อมคว้าข้อมือไว้แน่น ดวงตากลมเบิกกว้างตกใจ

“ทำอะไรของนายเนี่ย?” ฉันถาม

“เธอต้องบอกฉันเดี๋ยวนี้ เธอปราบหมอนั่นได้ยังไง?” เขาถามรัว

แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยคำถาม แม้อยากจะเพิกเฉย แต่เขาก็ตื้อไม่เลิก

“เรามาแลกกันเล่าดีกว่า” เขาเสนอ “เธอบอกฉันเรื่องของเธอกับแซคคารี่ แล้วฉันจะบอกเธอเรื่องอดีตของเขา! ฉันเชื่อว่าเธอต้องไม่เคยรู่มาก่อนแน่ เพราะเขาไม่ชอบเล่าให้ใครฟัง เรามาแอบแลกข้อมูลกันดีกว่า”

ข้อเสนอของเขาน่าสนใจกว่าที่คิด ร่างบางเอนตัวเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบบอก “ฉันเป็นคนตามตื้อเขาเองแหละ นายเชื่อไหมล่ะ?”

มาร์ตี้รับฟัง

“อันนี้ฉันเชื่อ” เขาเริ่มตอบ “เพราะดูจากนิสัยของแซคคารี่แล้ว เขาไม่ใช่คนที่จะเป็นฝ่ายเข้าหาคนอื่นก่อน แต่เขาจะเป็นฝ่ายที่คอยปกป้องเธออยู่ในเงาเงียบ ๆ เสียเอง”