บทที่ 307

มาร์ตี้ขยิบตาหนึ่งทีเชิงหยอกล้อ ทำให้อีกฝ่ายดูหล่อพราวเสน่ห์ ฉันหลับตาลงพร้อมกลั้นหายใจ

“อย่ามาขยิบตาให้ฉันนะ” เอ่ยเสียงเบา

เขาหัวเราะออกมาพลันถาม “ทำไมเหรอ?”

“ก็ตาของนายมันสวยเกินไปน่ะสิ”

ฉันตอบกลับไปแบบติดตลก ทว่าทันทีที่เอ่ยจบ บรรยากาศรอบตัวกลับอึมครึมขึ้นอีกครั้ง

แคโรลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเห็นหน้าที่กระอักกระอ่วนของมาร์ตี้

“ฉันต้องไปแล้ว” เขากลืนน้ำลาย “เจอกันพรุ่งนี้นะทุกคน”

ร่างบางมองภาพเร่งรีบของเพื่อนชายแล้วหันไปถามคนรักด้านหลัง “จะรีบอะไรขนาดนั้น?”

ใบหน้าหล่อของแซคคารี่ยังคงเย็นชา และไม่ตอบอะไร

ร่างสูงเงียบปิดปากเงียบตลอดทางที่ขับรถกลับมาเมืองเอสปู ฉันโดนเขาเมินใส่โดยสมบูรณ์ แม้ว่าจะพยายามชวนคุยขนาดไหน

จนเริ่มรู้สึกเบื่อ และเลือกที่จะหันมองออกนอกหน้าต่างแทน

หิมะตกหนักที่ฟินแลนด์ในตอนนี้

ครั้งล่าสุดที่ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อมาดูแสงเหนือ แต่โชคร้ายที่มันไม่ได้เกิดขึ้นได้ทุกครั้งดั่งใจคิด สุดท้ายแล้วก็ได้แต่หวังว่ารอบนี้จะได้เห็นมันบ้าง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถคันสวยก็มาถึงคฤหาสน์ของแซคคารี่ ร่างสูงจอดรถไว้ตรงหน้าประตู ก่อนจะเปิดประตูลงไปจัดการกระเป๋าที่ท้ายรถโดยไม่ได้สนใจฉันซักนิด

และพอเอาของลงมาเรียบร้อย อีกฝ่ายก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบเชียบ อีกคนไม่ยอมพูดอะไรซักคำ และฉันก็ได้แต่เดินตามเขาเข้าไปทั้ง ๆ แบบนั้น

แคโรเริ่มมองออกว่าอีกคนกำลังโกรธ

แต่ไม่รู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นนั้นนี่สิ