บทที่ 32

ฉันชอบแต่งหน้ามาตลอด ฉะนั้นอย่างแรก ฉันเคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างเฉิดฉาย อย่างที่สอง ฉันต้องการซ่อนรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ติดอยู่บนใบหน้าของฉัน

ฉันทาลิปสติกสีแดงเข้มที่ริมฝีปากและม้วนผมยาว ๆ ถึงเอว จากนั้นฉันก็สวมชุดหรูหราและรองเท้าส้นสูงก่อนที่จะลงบันไดเพื่อไปเปิดประตูและเผชิญหน้ากับเขา

แม้ว่าดิกสันและแลนซ์จะดูเหมือนกันทุกประการ แต่แลนซ์ก็ไม่เคยยืนอยู่ที่ชั้นล่าง นั่นคือสาเหตุที่ฉันเรียกชื่อของดิกสันตอนที่ลงจากรถ

ดวงตาของดิกสันดูย็นชาและคุณสมบัติของเขาก็เฉียบคมเป็นพิเศษ เขามองมาที่ฉันด้วยความสับสนและดูเหมือนอบอุ่น

ฉันเม้มริมฝีปากและถามเขาว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

เขาไม่ได้พูด ฉันพูดต่อว่า "นี่คือบ้านของฉัน"

เขาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "บ้านของคุณหรอ?"

แววตาของเขาดูไร้ความหวังและสับสน

ฉันตอบด้วยความมั่นใจว่า "ใช่ นี่คือบ้านของฉัน"

จู่ ๆ เขาก็ถามว่า "คุณเป็นใคร?"

มีสายลมอ่อนๆพัดผ่านเส้นผมของฉัน ฉันเอื้อมมือไปสางผมและยิ้มให้เขา ฉันถามว่า "ทำไมคุณถึงยืนอยู่ที่นี่เหมือนรูปปั้น? คนที่นี่สำคัญกับคุณมากเหรอ?"

ฉันทำท่าประชดประชัน ดิกสันขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดออกมาอย่างนุ่มนวล แต่มีคำเตือนเป็นนัย ๆ ขณะที่เขาพูดว่า "ระวังคำพูดของคุณ"

ฉันยักไหล่และพยายามตกลงด้วยการไกล่เกลี่ย "เอาล่ะ ให้ฉันถามคุณว่า คุณมาทำอะไรที่นี่?คุณจะไม่ออกไปตอนนี้?"

เขาเงียบ เขาคงไม่สนใจมากพอที่จะจัดการกับฉัน

ดิกสัน เกร็ก เป็นผู้ชายแบบนั้น เขาเป็นคนไม่ใส่ใจและเพิกเฉยต่อคนที่เขาไม่รู้จักและคนที่เขาเกลียด

ฉันโกรธเมื่อเห็นแบบนั้นและคิดถึงวิธีที่เขาปฏิบัติกับฉันในอดีต ฉันอยากฉีกเขาเป็นชิ้นๆ

"ออกไปเถอะไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ"

ฉันหยุดและเตือนเขาอย่างใจเย็นว่า "นี่คือบ้านของฉัน มันผิดกฎหมายสำหรับคุณที่จะอยู่ที่นี่ คุณจะไม่ออกไปใช่ไหม?"

ฉันหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในคฤหาสห์เมื่อมีเสียงเย็นชาและชัดเจนดังขึ้นข้างหลังฉัน เสียงนั้นฟังราวกับว่ามาจากสวรรค์ขณะที่พูดขึ้นมาว่า "คุณคือ แคโรไลน์ ชอว์ ใช่ไหม?"