บทที่ 33

ดิกสัน ถามว่าทำไมเราถึงหย่า

และไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรเราถึงหย่ากันได้

พวกเขาหมายถึงสิ่งที่แตกต่างกัน คำพูดแรกหมายความว่า เขาทนไม่ได้ที่เราต้องหย่าร้างกัน คำพูดที่สองนั้นคือ เขาต้องการรู้เหตุผลในการหย่าร้างของเรา

มันเป็นความเข้าใจผิดในส่วนของผมหรือไม่!

ฉันรู้สึกว่าดิกสันไม่ได้สูญเสียความทรงจำ

ถ้าเขาสูญเสียความทรงจำจริง ๆ เขาคงไม่ถามคำถามแบบนั้นกับฉัน

นอกจากนี้ คำถามของเขาก็ไร้สาระเล็กน้อย ท้ายที่สุดเขาเป็นคนที่ต้องการให้ฉันจากไปเสมอ เขาเป็นคนหนึ่งที่เคยต้องการหย่าร้าง

ในตอนนั้น ฉันใช้การหย่าร้างและอำนาจของครอบครัวชอว์เพื่อล่อลวงให้เขามาคบกับฉัน อย่างไรก็ตาม เขานิ่งเฉยและรู้สึกรังเกียจต่อฉัน

ฉันใช้มืองัดนิ้วของเขาออกจากข้อมือ จากนั้นฉันก็ยิ้มและถามว่า "คุณอยากรู้เหตุผลของการหย่าร้างของเราใช่ไหม? งั้นมาแลกเปลี่ยนกัน ฉันจะตอบคำถามของคุณถ้าคุณตอบคำถามของฉัน เป็นอย่างไรถ้าเป็นข้อตกลงแบบนี้?”

รอยยิ้มของฉันซึ่งแผ่ขยายไปถึงสายตา

เขาขมวดคิ้วและถามว่า "คุณอยากรู้อะไร?"

“แลนซ์ พี่ชายของคุณอยู่ที่ไหน?”

"เขาบอกว่าเหตุผลที่เราหย่ากันคือคนที่คุณชอบจริง ๆ คือแลนซ์มาตลอดและผมก็เป็นแค่คนทดแทนของเขา ใช่ไหม?"

ร่างกายของชายคนนั้นแข็งทื่อขณะที่เขาพูด ดวงตาของเขามืดลงขณะที่เขาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่หวั่นไหว ราวกับว่าเขาต้องการเห็นความตื่นตระหนกตกใจ ความรู้สึกผิด และความเสียใจบนใบหน้าของฉัน

ฉันกลัวมาก ฉันกลัวมากว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นมาจากคนที่ฉันชอบ ก็คือแลนซ์ ฉันวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสห์

ฉันนั่งลงที่หน้าต่างบานยาว ชายคนนั้นไม่ได้อยู่ชั้นล่างอีกต่อไปและฉันก็ยังไม่สามารถหาได้ว่าแลนซ์อยู่ที่ไหน

ฉันนั่งลงเอาหัวฟุบวางไว้กับเข่า หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเฮนรี่ เขาถามฉันด้วยความกังวล "คุณกลับมาที่เมืองอู๋แล้วใช่ไหม?"

"ใช่ ฉันเจอเขา" ฉันบอกกับเฮนรี่

เฮนรี่รู้ว่าฉันพูดถึงใคร แต่เขาถามว่า "ดิกสัน?"

"ใช่ เขา"

เฮนรี่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดชื่อฉัน "แคโร"

ฉันตอบว่า "อะไร?"