บทที่ 34

"โอ้ โอเคค่ะ ถ้างั้นก็เป็นไร"

มีคนมาประกันตัวเธอไปแล้วและการเดินทางของฉันก็ไร้ประโยชน์ ฉันถอนหายใจด้วยการเดินออกมาและกำลังจะจากไปจากที่นั้นแต่เมื่อมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งรีบร้อนออกมา

ใบหน้าของเธอมีโครงสร้างที่สวยงาม เสริมด้วยผิวขาวและเอวที่บางเฉียบ

เธอคนนั้นสังเกตุรอบ ๆ บริเวณนั้นเมื่อพบว่าฉันเป็นเพียงคนเดียวในที่บริเวณใกล้เคียงจึงพุ่งเข้ามาฉุดมือฉัน “คุณคือแคโรไลน์ ชอว์?”

ฉันพยักหน้าและถามด้วยน้ำเสียงงุนงง "คุณเป็นใคร?"

"ฉันชื่อ ลอเรน กรีน เป็นรุ่นน้องของซัมเมอร์ ฉันก่ออาชญากรรมและถูกควบคุมตัวดังนั้นฉันจึงขอร้องให้เธอประกันตัวฉันออกไป อย่างไรก็ตาม เธอบอกว่าเธออยู่ในเมืองและขอให้เพื่อนคนนึงมาช่วยฉันแทน ฉันไม่ได้คาดหวังในตัวพี่ชายว่าเขาจะมาที่นี่ก่อนคุณอยู่แล้ว”

เธอเป็นเด็กสาวที่ร่าเริงและมีชีวิตชีวา

การเข้าสังคมไม่ใช่จุดแข็งของฉัน ดังนั้นฉันจึงก้มหน้านิ่ง ๆ และถามนิ่มนวลว่า "พี่ชายของคุณอยู่ที่ไหน? คุณต้องการให้ฉันพาคุณสองคนกลับบ้านหรือไม่?"

หลังจากนั้นชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากทางเดินแทบจะในทันที

เสื้อคลุมสีกากีที่พาดคลุมไปถึงขาเข้ากับเสื้อกันหนาวสีอ่อนด้านใน และชุดโดยรวมถูกปิดทับด้วยผ้าพันคอสีโอรสพันรอบคอของเขา

ในขณะนี้เขาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่หวั่นไหว

เพียงแวบเดียวฉันก็เคลิบเคลิ้ม

เสียงไพเราะของเขาเรียกฉัน "ยัยเด็กบ๊อง"

ความอบอุ่นที่เปล่งออกมาจากเสียงนั้นทำให้รู้สึกซาบซึ้ง

มือของฉันสั่น ขณะที่ฉันพยายามทำให้มันสงบนิ่ง ลอเรนจับแขนของฉันและดึงฉันไปหาเขา โดยไม่สนใจ ความรู้สึกกระอักกระอ่วนของฉัน "พี่ชาย นี่คือ แคโรไลน์ ชอว์ รุ่นพี่ของฉัน เพื่อนของ ซัมเมอร์ จาคอบ เธอมาที่นี่เพื่อประกันตัวฉัน"

ต่อจากนั้น เธอแนะนำเขาให้ฉันรู้จักในลักษณะคล้ายๆกัน "แคโรไลน์ นี่คือพี่ชายของฉัน แลนซ์ เกร็ก ฉันมีพี่ชายอีกคน ชื่อ ดิกสัน เกร็ก และฉันเป็นลูกสาวบุญธรรมของแม่ของพวกเขา ชื่อ ลอเรน กรีน"

ชื่อ แลนซ์ เกร็ก ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งตัวของฉันเกร็งไปหมด

ไม่ต้องพูดเลยเขายืนอยู่ตรงหน้าฉัน

ร่างกายของฉันสั่นสะท้านอย่างรุนแรงขณะที่ฉันจ้องมองเขาอย่างไม่พูด ลอเรนถามอย่างงุนงง "พี่แคโรไลน์ ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย?"

เพื่อระงับความตื่นตระหนกที่เพิ่มขึ้นภายในตัวฉัน ฉันจึงยิ้มให้เธออย่างน่ารัก ลอเรนรู้สึกมั่นใจและพูดประกาศออกไปว่า "แคโรไลน์ จะไปส่งให้เรา"

แลนซ์ยื่นมือเรียวออกไปขณะแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ "ฉันคือ แลนซ์ เกร็ก"

ฉันมองลงไปที่ฝ่ามือของเขา และคำถามที่เขาส่งมาที่ฉันในปีนั้นก็หายวับไปในความคิดของฉัน ‘ยัยเด็กบ๊อง ทำไมเธอตามฉันตลอดเวลา?’