บทที่ 35

ละอองฝนโปรยลงบนพื้น ขณะที่ผ้าพันคอของเขาที่คลุมปกป้องฉันจากแรงของสายฝน ความอ่อนโยนของเขาทำให้หัวใจของฉันละลายและก็ทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งในเวลาเดียวกัน

ฉันพยายามค้นหาเหตุผลว่าทำไมเขาต้องโกหกฉันในวันนั้น...

ฉันพูดแค่คำว่า 'เกร็ก' ก่อนที่ดิกสันจะเข้ามาแทรกที่ตรงนั้น ฉันหันไปรอบ ๆ ด้วยความตะลึง และเห็นเขายืนอยู่กลางสายฝนโดยที่เสื้อผ้าเปียกโชก

ปากของฉันอ้าค้างด้วยความตกใจก่อนที่แลนซ์ จะอธิบายอย่างทันท่วงที "ลอเรนไปก่อเรื่องอาชญากรรมไว้ คุณชอว์เป็นคนช่วยแล้วมาส่งเรากลับบ้าน"

นอกเหนือจากการเรียกฉันว่า 'ยัยเด็กบ๊อง' แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับฉันเป็นอย่างอื่น และนั้นก็คือเขาเรียกฉันว่า ‘คุณชอว์’ อย่างเป็นทางการด้วย

ฉันอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และนั่นคือตอนที่ความสำนึกอันเลวร้ายเกิดขึ้นกับฉัน ในใจของเขา ฉันถูกตีตราว่าเป็นอดีตภรรยาของน้องชายของเขา

“อดีตภรรยาของน้องชาย ...”

ผู้หญิงที่แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายของดิกสัน

ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นกับฉันว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมรับว่าคืนนั้นเขาคือ แลนซ์ เกร็ก บางทีเขาอาจรับรู้ถึงตัวตนของฉันตั้งแต่แรก

มันอธิบายได้ว่าเขาเก็บความรู้สึกนี้กับฉันไว้ตลอดกาล

ฉันจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ และรู้สึกเหมือนกำลังอยากจะดึงแขนเสื้อของเขา แต่เมื่อมีดิกสันอยู่ตรงนั้น ฉันก็ขาดความกล้าหาญ

มันยากที่จะควบคุมแรงกระตุ้นที่จะดึงแขนเสื้อของเขา เพื่อไล่ตามเขาเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เติมเต็มช่วงเวลาวัยเยาว์ที่ฉันเคยทำแบบนั้น

อย่างไรก็ตาม มันชัดเจนสำหรับฉันที่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้

หัวใจของฉันรู้สึกหล่นลงไปเมื่อเข้าใจความรู้สึกอย่างแท้จริง ขณะที่ฉันก้มศีรษะลงและเปิดประตูรถอย่างสิ้นหวัง

ฉันสตาร์ทเครื่องยนต์และมองเขาผ่านกระจกสองบานที่อยู่ข้างนอกหน้าต่างรถ

คนหนึ่งนั้นมีคุณสมบัติที่สดใสและชัดเจนไปด้วยนิสัยที่อบอุ่น

อีกคนหนึ่งนั้นดูห่างเหินและไร้ความปรานีด้วยแววตาที่โหดร้ายในดวงตาของเขา

ฉันถอดผ้าพันคอออกจากหัวและพาดวางไว้ข้างหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังจะขับรถออกไป ดิกสันก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า