บทที่ 36

ซัมเมอร์รู้สึกใจหายและเริ่มต้นด้วยคำขอโทษอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและรอยยิ้มที่ส่งไปให้

ฉันอยากที่จะพบเขาอยู่แล้ว

การพบกันครั้งนี้อาจจะสั้น แต่อย่างน้อยฉันก็ได้พบว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน การสานสัมพันธ์ต่อไปจะมากขึ้นนั้นคือเป็นแผนสำหรับครั้งต่อไป

ลึกลงไป ฉันรู้สึกว่ามันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องยากที่จะยอมแพ้กับความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ได้รับมาหลายปีที่มีอยู่

มีคำถาม ที่ซัมเมอร์อยากถามฉันตรง ๆ ...

ฉันตกหลุมรักใครกันแน่ ดิกสัน เกร๊ก หรือ แลนซ์ เกร็ก?

ความรักของฉันถูกบังคับให้แบ่งออกเป็นสองซีก

แม้ฉันจะรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

หลังจากวางสายของซัมเมอร์แล้ว ดวงตาของดิกสันก็จับจ้องไปที่ผ้าพันคอสีโอรสและเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เราหย่ากันเพราะเขาหรือเปล่า? คุณรักเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ในเวลานั้น ฉันไม่ได้ยินความกังวลใจในน้ำเสียงของเขา ดังนั้นฉันจึงอดทนอธิบายให้เขาฟัง "เป็นคุณเองที่ต้องการหย่าร้างเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ฉันขอร้องให้คุณอยู่ แต่มันไม่ได้ผล คุณไม่จำเป็นต้องแกล้งความจำเสื่อมเพื่อประโยชน์ของคุณ และทำให้ฉันเป็นฝ่ายเริ่มเรื่องพวกนี้"

ฉันเอียงศีรษะไปทางดิกสัน และเห็นริมฝีปากของเขาเม้มเป็นเส้นตึง ผิวของเขาซีด กระพริบตาที่เหนื่อยล้าของฉัน ฉันพูดขึ้นว่า "เฮนรี่กล่าวว่าคุณกำลังเล่นแง่บริษัทชอว์ กับบริษัทคุกส์ บริษัทชอว์เป็นของฉันและฉันมีสิทธิ์ที่จะใช้อำนาจอีกครั้ง เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่สงบสุขในครั้งนี้ ฉันขอแนะนำให้คุณยุติการกระทำที่มุ่งร้ายทั้งหมดเช่นนี้"

ดิกสันทำเหมือนไม่ได้คำเตือนของฉัน และฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะมีอะไรเกินขึ้นต่อ หลังจากส่งเขาไปที่บ้านตระกูลเกร็กฉันก็รีบขับออกไป

หลังจากนั้นฉันได้รับโทรศัพท์

มันเป็นสายที่ไม่เคยโทรออกไปก่อนหน้านี้

เสียงอันเยือกเย็นของเขาดังทะลุโทรศัพท์ “ฉันจะไม่หยุดโจมตีบริษัทคุกส์ เว้นแต่คุณจะมายึดบริษัทชอว์ ไปเป็นของคุณ

อีกทางเลือกหนึ่งคือ คุณจะต้องแต่งงานใหม่ แล้วผมจะยุติการซื้อกิจการของผม ไม่เช่นนั้นผมจะกวาดล้างตระกูลคุกส์ อย่างไม่ลดละแม้ว่าผมจะต้องสูญเสียหรือต้องเสี่ยงอันตรายก็ตาม "