บทที่ 329

ดิกสันกำลังบดขยี้ความรักที่มีร่วมกันระหว่างเราทีละนิด จู่ ๆ ฉันก็นึกถึงฉากที่เขาถูกเวนดี้วิ่งไล่ตาม

ย้อนกลับไปตอนนั้นฉันรู้สึกกลัวมาก

ใช่ ฉันกลัวว่าเขาจะทิ้งฉันไป

กลัวมาก!

เหมือนกับที่ฉันกลัวแซคคารี่กำลังจะทิ้งฉันไป!

ย้อนกลับไปตอนนั้น ฉันไม่ได้ทำให้เขาอยู่ใกล้ ๆ ได้สำเร็จ!

เหมือนกับว่าฉันไม่สามารถรักษาแซคคารี่ไว้ได้!

ฉันทำร้ายแซคคารี่

ฉันทำให้เขาถูกจองจำ!

ฉันยังทำลายธุรกิจที่เขาใช้เวลาครึ่งชีวิตสร้างขึ้นมา

ฉันบอกกับดิกสันอย่างใจเย็น “ปล่อยฉันไปเถอะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดิกสันก็ได้โอกาสนี่แหละที่เหมาะสุด ๆ สำหรับเขา ฉันตกใจมากและรีบผลักเขาออกไปอย่างสุดกำลัง!

ดิกสันพึมพำอย่างไม่ไยดี “ผมหดหู่มาก! แคโร ผมหดหู่ใจสุด ๆ! เป็นเพราะคุณอยู่เคียงข้างแซคคารี่…ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมเกลียดมาก! ผมเกลียดตัวเอง ผมเกลียดเขา และผมเกลียดคุณ! หัวใจผมเจ็บปวดมาก!”

ขณะที่ดิกสันกำลังจะแนบชิดเข้ามา ฉันก็บีบแขนเขาและขอร้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ “ได้โปรดอย่าเป็นแบบนี้! ดิกสัน ฉันท้อง! ร่างกายของฉันจะไม่ปล่อยให้ฉันได้รับแรงกระแทกใด ๆ! มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับฉันที่จะท้อง นี่เป็นโอกาสที่หายากสำหรับฉันที่จะได้เป็นแม่ ได้โปรดปล่อยฉันไป!”

ดิกสันตกตะลึง “คุณพูดอะไร?”

เขารีบปล่อยฉัน ฉันเห็นเขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยดวงตาแดงก่ำของเขา ฉันรีบม้วนตัวเป็นลูกบอลแล้วพูดว่า “ฉันท้อง! หมอบอกว่าร่างกายของฉันไม่ดีนัก…คุณก็รู้ดี ร่างกายของฉันไม่อยู่ในสภาพที่จะตั้งครรภ์ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับทารกคนนี้ ฉันจะไม่มีวันเป็นแม่ไปตลอดชีวิต! ดิกสัน ถ้า ฉันบอกว่า ... ถ้านายยังมีความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับฉันหลงเหลืออยู่ โปรดปล่อยฉันไป ให้ฉันเก็บลูกไว้ในท้องของฉัน ได้โปรดเถอะนะ?”

ฉันพูดแบบนั้นเพื่อกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของเขา!

เขาถามอย่างเย็นชาว่า “ใช่ กับแซคคารี่หรือเปล่า?”

มันน่าตกใจมาก ฉันพยักหน้าและตอบว่า “ใช่”