บทที่ 330

เมื่อดิกสันพูดคำเหล่านั้น สีหน้าของเขาก็เย็นชา ฉันเดาว่าเขาต้องเคยมีความขัดแย้งกับแซคคารี่มาก่อน!

ฉันถามเบา ๆ ว่า “เป็นศัตรูกันแบบไหน?”

ดิกสันเม้มริมฝีปากและไม่ตอบ

เขายื่นนิ้วออกมาและพยายามแตะแก้มของฉัน ฉันหลบหน้าหนี เขาไม่รู้สึกท้อถอยแม้ว่าจะไม่ได้ทำเช่นนั้นก็ตาม เขาเตือนฉันด้วยน้ำเสียงใส ๆ ว่า “พ่อแม่ของคุณคงทนกับความไม่ยั้งคิดของคุณไม่ได้แน่ ๆ!”

ฉันหันกลับไปถามด้วยความตกใจ “นายทำอะไรพวกเขา?”

เขาพยายามจะค้นหาพ่อแม่ของฉันว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?

ดิกสันรู้วิธีเลือกจุดอ่อนของฉันจริง ๆ !

“ผมจะทำอย่างไรดี? ผมเพิ่งเชิญพวกเขามาที่ครอบครัวเกร็กในฐานะแขก!”

ฉันหัวเราะอย่างขุ่นเคืองและพูดว่า “นายกำลังเล่นตุกติก”

ดิกสันกระพริบตา จากนั้นสีหน้าของเขาก็อ่อนลงทันที “ตราบใดที่คุณอยากอยู่ด้วยกันกับแซคคารี่ สิ่งแรกที่ผมจะทำคือทำลายพวกเขา! จำคำพูดของผมไว้นะ แม้ว่าคุณจะเป็นผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลชิคก็ตาม ... หืมม เขาใจกว้างจริง ๆ ที่มอบครอบครัวชิคทั้งหมดให้คุณแบบนั้น!”

ดิกสันยังไม่รู้ว่าฉันเป็นสายเลือดชิค

ฉันไม่ได้อธิบาย เขาหยุดชั่วขณะแล้วขู่ฉันว่า “มันไม่สำคัญหรอกแม้ว่าคุณจะเป็นผู้นำของตระกูล ชิคเพราะผมก็ไม่กลัวคุณ! ถ้าคุณเต็มใจที่จะเล่นแบบนี้ ผมก็จะเล่นกับคุณด้วยชีวิตนี้ของผม!”

ในขณะนั้น ดิกสันเปลี่ยนเป็นคนบ้า คนบ้าที่ไม่มีอะไรจะรั้งเขาไว้และต้องทำตามที่เขาต้องการ!

“แคโรไลน์ การไปจากแซคคารี่เป็นวิธีเดียวที่คุณจะอุ้มลูกน้อยไปสู่ความสงบ! มีอีกสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการความร่วมมือจากคุณ!”

ฉันเม้มริมฝีปากแล้วถามว่า “มันคืออะไร?”

“ถ่ายภาพให้รู้สึกลึกซึ้งดูมีอะไรกันกับผมสักสองสามภาพสิ”

ฉันปฏิเสธอย่างหนักแน่น แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะดิกสันได้

ฉันกอดร่างกายของตัวเองไว้แน่นและเขาก็พยายามถ่ายจนได้รูป บางรูปที่ดูโดนบังคับได้ถูกเก็บไว้ในโทรศัพท์ของเขา เขาขู่ว่า “ถ้าคุณกล้าขัดขื่นกับความปรารถนาของผม รูปภาพเหล่านี้จะถูกส่งไปยังเมลของแซคคารี่! ผมเชื่อว่าเขาคงไม่สามารถทนเห็นผู้หญิงของเขาแบบนี้ได้ไม่ว่าเขาจะใจดีแค่ไหนก็ตาม…”

ฉันหลับตาแน่นเพื่อไม่อยากมองเขา!