บทที่ 333

ฉันรีบเอ่ยขอโทษเขาทันที “ขอโทษค่ะ”

ริมฝีปากหนายกยิ้มฝืดพลางเอ่ยถาม “เด็กยังอยู่ข้างในหรือเปล่า?”

สิ่งแรกที่เขาถามหลังจากที่เราห่างกันไปคือเรื่องลูก!

นั่นทำให้ฉันเข้าใจในทันทีว่าเขาไปอยู่ที่นั่น ในคืนนั้นก็เพื่อฆ่า!

ฆ่าร่างเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องของฉัน!

แคโรไม่ตอบทว่าถามกลับแทน “คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อกี้” เขาตอบ

เสียงเข้มนั่นทุ้มลึกและช่างเย็นชา นัยน์ตากลมจ้องมองอีกคนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมความรู้สึกมากมายที่กำลังตีกันอยุ่ในอก ขาเรียวก้าวไปยืนข้างร่างสูงด้วยความกังวล ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างนุ่มนวลและสุภาพ “ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้ชีวิตหน้าที่การงานของคุณต้องพังลง! ใจของฉันเจ็บปวด และรู้สึกผิดต่อคุณมาก ฉันทรยศความจริงใจที่คุณมีให้! ฉันไม่ต้องการให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ แต่ฉันเคย...”

แซคคารี่พยายามอดทนและเพิกเฉยต่อคำพูดนั้น นัยน์ตาคู่คมมองต่ำแล้วสบตากับฉัน แววตานั่นเต็มไปด้วยความห่างเหิน ใจดวงน้อยเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!

“ยังจำได้ไหมว่าฉันเคยบอกว่ายังไง?”

แคโรชะงักเมื่อจู่ ๆ อีกคนก็ถามออกมาแบบนั้น มือเรียวค่อย ๆ ยื่นออกไปจับที่ปกเสื้อของร่างสูงอย่างระมัดระวัง

พอเห็นท่าทีของฉัน แซคคารี่ก็มองอย่างพิจารณา

เขาถามเสียงเรียบ “กลัวว่าฉันจะหายไป?”

ร่างเล็กส่งเสียงอืมกลับแผ่วเบา และเพียงพริบตา แซคคารี่ก็คว้าฉันเข้าไปกอดแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย

ฉันถามอย่างประหลาดใจ “พี่รอง คุณไม่โทษฉันเหรอ?”

แขนเล็กโอบกอดชายหนุ่มกลับพร้อมแนบหูฟังเสียงเข้มตอบกลับ “ที่รัก เธอลืมไปสิ่งที่ฉันเคยพูดไปแล้วเหรอ?”