บทที่ 335

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ในใจลึก ๆ ก็ได้แต่หวังว่าแซคคารี่คงไม่ทำอย่างที่พูด!

เขาให้ฉันเลือกทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าฉันอยากเก็บลูกไว้ขนาดไหน หรือที่จริงเขาต้องการจะไปจากฉันกันแน่!

นั่นคือเหตุผลที่ร่างสูงจงใจให้ฉันเลือก!

เป็นการบังคับกลาย ๆ ให้ปล่อยเขาไป ราวกับฉันเป็นคนผิดอย่างนั้นแหละ!

คิดแบบนั้นร่างเล็กก็เอ่ยถามด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “คุณกำลังจะทิ้งฉันไปใช่ไหม?”

แซคคารี่ยังคงยืนนิ่งจดจ้องไปยังแสงระยิบระยับที่ริมแม่น้ำด้านนอกนั่น

ฉันเข้าใจแล้ว

ไม่ว่าจะตัดสินใจเลือกแบบไหน เขาก็เลือกที่จะไปอยู่ดี ที่เขามาวันนี้ก็เพราะอยากจะมาลาเท่านั้น!

พลันคำอธิบายและความรู้สึกที่อีกคนเคยพูดไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาในใจ

ในใจของเขา การเข้าใจผิดระหว่างเราไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้ความสัมพันธ์นี้จบลง

และถ้าพูดตาม เขาไม่ได้เข้าใจผิดเรื่องของฉัน ทว่ารู้ความจริงอยู่แล้วตั้งแต่ต้น

แต่เขาก็ยังเลือกที่จะเป็นฝ่ายไป

สิงโตหนุ่มที่บาดเจ็บคงต้องการเวลาในการรักษาแผลสด

ฉันคิดแบบนี้

และมันเป็นข้อแก้ต่างอย่างเดียวในตอนนี้ที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น

อย่างไรก็ตาม ถึงจะรู้สึกดีขึ้น แต่แผลใจกลับไม่มีวันปิดสนิท

“แซคคารี่ ฉันเลือกเด็กคนนี้”

แคโรพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังทว่าสั่นไหวเล็กน้อย

ถึงยังไงตอนนี้หัวใจของฉันก็แหละละเอียดไม่มีชิ้นดีแล้ว

ร่างสูงหันกลับมา พร้อมใช้สายตาคมคู่นั้นจ้องมาที่ฉันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลบสายตาลงราวกับไม่รับรู้!

มือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อเห็นการกระทำของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ “ขอบคุณสำหรับรักที่คุณเคยมีให้ฉันนะคะ”

แซคคารี่หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที

เขาเดินออกไปอย่างไม่ลังเล และไม่พูดอะไรซักคำ

แซคคารี่ไร้หัวใจกว่าที่ฉันเคยคิดไว้เสียอีก!