บทที่ 347

พวกเขาพยักหน้าและอธิบายว่า “เราเป็นส่วนหนึ่งของทีมบอดี้การ์ดชั้นนำจากตระกูลชิค ก่อนหน้านี้เราติดตามท่านชิคไปทั่ว เมื่อสักครู่ก่อนหน้านี้ คุณเวนเดลติดต่อให้เรารอที่นี่เพื่อรับคำแนะนำเพิ่มเติมจากนายหญิงครับ”

ทักเกอร์ เวลเดล คนปัจจุบันที่ดูแลครอบครัวชิค

ผู้คุ้มกันหยุดเงียบอยู่ชั่วคราวแล้วกล่าวเสริมว่า “คนของเราก็ประจำการอยู่ที่เมืองอู๋เช่นกัน ดังนั้นแล้วนายหญิง โปรดมั่นใจ ไม่มีใครสามารถคุกคามความปลอดภัยของคุณได้”

บอดี้การ์ดทั้ง 20 คนนี้กำลังติดตามฉันแล้วยังแอบอยู่ในความมืดก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่ค่อยปรากฏตัวดังนั้นฉันจึงยังจำใบหน้าของพวกเขาไม่ได้ทั้งหมด

ฉันพูดอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณนะ นี่คืออั่งเปาต้อนรับปีใหม่สำหรับทุกคน”

ฉันหยิบซองแดง 20 ซองออกมาจากกระเป๋าและส่งให้ “เมื่อพวกนายไปถึงเมืองอู๋ ช่วยแจกอัางเปาให้พวกเขากันเองนะ” ฉันสั่ง

หนึ่งในนั้นยอมรับเป็นตัวแทนในนามของผู้อื่น “ขอบคุณครับ นายหญิง”

“ไปกันเถอะ มุ่งหน้าไปที่เมืองอู๋”

เพื่อไปพบกับดิกสัน ฉันต้องเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่และมีความตื่นตัวสูง

ในตอนเย็น เมื่อเรามาถึงเมืองอู๋ในที่สุด ท้องฟ้าปลอดโปร่งพร้อมกับสีส้มทองทอดยาวของพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน ช่างเป็นวันที่หายากสำหรับเมืองอู๋ที่มีอากาศดีอย่างนี้!

บอดี้การ์ดจอดรถที่หน้าคฤหาสน์เกร็ก เมื่อฉันลงไป ฉันจ้องมองไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่และรู้สึกกระวนกระวายใจในทันใด

บ้านอดีตสามีของฉัน

ข้างในบ้านนั้น พวกเขาทั้งหมดเป็นคนรู้จักเก่าของฉัน

คฤหาสน์เกร็กได้รับการตกแต่งอย่างดีสำหรับช่วงเทศกาล ทางเข้าประตูตกแต่งด้วยไฟและตัวอักษรมีสีสัน ฉันรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เขียนด้วยลายมือโดยประธานเกร็กเป็นการส่วนตัวทุกปี!

“เดินไปกดกริ่งบ้านหน่อย” ฉันสั่ง

บอดี้การ์ดคนหนึ่งทำตามคำสั่งของฉันและกดกริ่งประตู

ไม่นานนัก ก็มีคนมาเปิดประตู

ฉันจำเขาได้ พ่อบ้านเก่าของตระกูลเกร็ก

ที่ผ่านมา เขาปฏิบัติกับฉันค่อนข้างดี

สมาชิกของครอบครัวเกร็กปฏิบัติต่อฉันอย่างเหมาะสม บางทีอาจเป็นเพราะฉันแต่งงานกับคนในครอบครัวเกร็ก

พ่อบ้านชราแปลกใจมากที่เห็นฉัน

เขาตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะทักทาย “นายหญิงเกร็ก”