บทที่ 348

เป็นวันแรกของการเฉลิมฉลองปีใหม่ของเมืองจีน แม้ว่าญาติของครอบครัวเกร็กจะไม่มาเยี่ยม แต่ในวันนั้นมีสมาชิกในครอบครัวและผู้ช่วยมากมายอยู่รอบ ๆ

คำถามของเขาถูกถามในเวลาและสถานที่ที่ไม่เหมาะสม ยิ่งไปกว่านั้น ดิกสันรู้คำตอบอยู่แล้ว

เนื่องจากครั้งหนึ่งเราเคยเป็นสามีภรรยากัน ฉันจึงไม่ต้องการทำให้เขาอับอายต่อหน้าครอบครัวของเขา ฉันมองไปที่เขาโดยไม่พูดอะไร

ในเวลาต่อมา เขาถอนหายใจ “ตามผมไปชั้นบน” เขาสั่ง

ดิกสันหันกลับมามอง แล้วฉันก็เดินตามหลังเขาไปโดยมีช่องว่างระหว่างกันเพียงไม่กี่เมตร และมีบอดี้การ์ดสองคนตามมาข้างหลังฉันด้วย

ดิกสันพาฉันไปที่ชั้นสอง ฉันได้ยินเสียงแม่แผ่วเบา แต่ไม่ชัดเจน เมื่อฉันอยู่ที่ประตู ฉันได้ยินคำถามเกี่ยวกับเธอว่า “คุณคิดว่าแคโรจะมาไหม?”

“เธอจะมา ดิกสันเป็นคนเชื่อถือได้” พ่อของฉันพูด

แม่ตอบว่า “ใช่แล้ว ช่างน่าเสียดายที่เขาหย่าร้างกับแคโรของเรา”

“ไม่มีอะไรต้องเสียใจหรอกนะ พวกเขาไม่ได้เป็นคู่กัน” พ่อของฉันกล่าว

เมื่อฉันได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่ได้รู้สึกผิดที่อยู่ที่นี่ แต่กลายเป็นว่า พวกเขากลับมีชีวิตที่สะดวกสบายและไร้กังวล

ดิกสันชำเลืองตาและมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ลึกล้ำของเขา เขาพูดเบา ๆ ว่า “ผมชวนพวกเขามาสนุกกับชีวิตของพวกเขา เพราะพ่อแม่ของผมพักที่นี่ ผู้สูงอายุทั้งสี่คนค่อนข้างมีชีวิตชีวาด้วยกัน”

ฉันพูดเบา ๆ ว่า “คุณไม่ต้องมาเป็นทุกข์ร้อนเรื่องพ่อแม่ของฉันเลยนะ”

“แล้วคุณพูดบังคับฉัน ด้วยท่าทีบีบคั้น กดขี่ขมเหงหรือเปล่า?”

“ใช่ไหม? ขอโทษด้วยที่ตอนนั้นฉันกลับกลายดูเป็นคนอ่อนแอ”

ความรู้สึกใจอ่อนนั้น ทำให้ฉันจะละลายและยอมจำนนทุกครั้งที่เขาแสดงความอ่อนแอ

ดิกสันขี้เกียจที่จะคุยกับฉันอีกต่อไป เขายกมือขึ้นเคาะประตู แม่รีบออกมาถามอย่างยิ้ม ๆ ว่า “แคโรมาที่นี่แล้วเหรอ?”

ดิกสัน ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เมื่อแม่ของฉันเปิดประตู เขาก็เดินหลบไปข้าง ๆ แม่ของฉันดีใจมากที่เห็นฉันแล้วเธอก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ

เธอกอดฉันและร้องไห้ไม่หยุดขณะที่เธอพูดว่า “แม่ขอโทษนะ เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากผลักไสเธอออกไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ครอบครัวชิคเป็นของเธอแล้ว ... เราจะไม่ทิ้งเธอไปอีกแล้ว”

ทุกคนรู้ว่าฉันกลายเป็นประธานของตระกูลชิค พ่อแม่ของฉันเข้าใจถึงอันตรายที่แฝงอยู่รอบตัวพวกเขาจนในที่สุดก็ถูกลบออกไป

ฉันพูดด้วยดวงตาสีแดง “มันเป็นความผิดของหนู หนูขอโทษ”