บทที่ 349

พ่อของฉันคิดว่าเด็กผู้หญิงที่แอนดรูชอบเป็นคนธรรมดา

ฉันไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม แต่ฉันสรุปให้พวกเขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นในครอบครัวชิค ฉันยังแนะนำให้พวกเขากลับไปที่คฤหาสน์ของชอว์ ฉันบอกพวกเขาว่า ฉันจะเชิญพวกเขาไปเมื่อฉันเสร็จสิ้นเรื่องในเมืองถงแล้ว

ความจริงแล้วไม่มีเรื่องในเมืองถงเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่อยากให้พ่อแม่กังวลเพราะฉัน เพราะสุดท้ายเด็กคนนี้ในท้องของฉัน ...

ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะผ่านอุปสรรคนี้ไปได้อย่างปลอดภัยหรือไม่

ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันไม่ควรปล่อยให้พวกเขากังวล

ฉันต้องคุยเรื่องนี้กับดิกสันด้วย

ฉันสงสัยว่าเขาจะยอมปล่อยให้พวกเขาออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร

เราคุยกันเพียงไม่นาน ก่อนที่ลอเรนจะขึ้นไปชั้นบนและเรียกเราไปกินข้าว พ่อแม่ของฉันลงไปชั้นล่างก่อน จากนั้นลอเรนกอดแขนฉันและเดินตามหลังพวกเขา เธอถามอย่างห่วงใยว่า “พี่แคโร คุณท้องหรือเปล่า?”

“เธอสังเกตเห็นเหรอ?” ฉันถามยิ้ม ๆ

ลอเรนพยักหน้า เธอกล่าวว่า “พี่เคยผอมมาก ดังนั้นหน้าท้องของเธอจะต้องดูแบนเป็นพิเศษ ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่ดูเพิ่มขึ้นเล็กน้อย”

“อืมม ใช่ ฉันท้อง”

หลังจากที่ฉันยอมรับว่าฉันการตั้งครรภ์ ลอเรนก็ยื่นมือออกมาและลูบไล้ท้องของฉัน เธอพูดด้วยความสงสัยว่า “มันยากที่จะเชื่อจริง ๆ เลยว่ามีมนุษย์ตัวเล็ก ๆ อยู่ในนี้”

“ฉันเอง ก็คิดว่ามันยากที่จะเชื่อเช่นกัน” ฉันตอบยิ้ม ๆ

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้รับความสุขจากโอกาสนี้

ลอเรนดึงมือของเธอออกและพูดว่า “พี่ชายของฉันยังไม่รู้เรื่องของฉัน”

ฉันสับสน “หืม?”

“เขาไม่รู้ว่าฉันกำลังมีความสัมพันธ์กับใครอยู่”

ฉันนึกถึงหมอทันทีที่ลอเรนพูดถึงก่อนหน้านี้

ฉันถามเธอว่า “ครอบครัวของคุณหมอรู้ไหม?”

“ฉันไม่แน่ใจ เขายุ่งทุกวันเลย ดังนั้นเราจึงไม่ได้ติดต่อกันมากนักแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกัน แต่ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ”