บทที่ 379

ร่างเล็กหัวเราะถูกใจ เห็นแบบนั้นร่างสูงก็ถามต่อ “ไปเต้นกันหน่อยมั้ย?”

เหมือนกับครั้งนั้นที่เราเต้นด้วยกันที่ผับ มันเป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกดีราวกับได้รับการปลดปล่อย

นอกจากชวนเต้นแล้ว ฌอนยังยื่นบุหรี่ที่ตัวเองกำลังสูบอยู่มาให้ฉันด้วย

ถึงจะไม่คิดมากเรื่องที่เราเคยจูบกัน

แต่มันก็ทำให้ฉันลังเลยนิดหน่อย ร่างสูงจึงจับข้อมือบางไว้ แล้วลากให้เดินตามออกไปที่ฟลอเต้นด้านหน้า ฌอนเริ่มขยับเต้นนำ พร้อมฉันที่เต้นตามในทันที แต่พอเต้นไปได้พักหนึ่ง อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเสียงแผ่ว “ที่รัก คืนนี้เธอดูเร่าร้อนกว่าปกติอีกนะ”

แคโรกรอกตา พลันเอ่ย “เลิกเล่นได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เป็นข่าวติดเทรนกันอีกหรอก แล้วคราวนี้พวกเขาก็จะเรียกฉันว่าอีตัว”

“เห้อ จะสนคนอื่นทำไมนักหนา”

พลันแขนแกร่งก็โอบกอดกายบางไว้แน่น จนต้องเอ่ยเตือน “พอได้แล้ว”

ฌอนยอมปล่อย ใบหน้าหล่อทะเล้นขยิบตาส่งมาให้ “น่าเบื่อ เราแค่เต้นกันเฉย ๆ เอง”

ฉันจับมือของเขาไว้ “เราเต้นด้วยกันได้ แต่ไม่ใช่แนบชิดแบบนั้น ฉันไม่เป็นข่าวอีกนะ”

“โอเค ก็ได้ ฉันฟังเธอก็ได้”

เขาบอกจะทำตามที่บอก แต่ก็ยังดึงฉันเข้าไปกอดไม่เลิก

ฉันรีบผละออกมาทำเชิงเอ่ยชวน “เราไปหาอะไรดื่มกันดีกว่า”

คอเริ่มแห้งหลังจากเต้นอยู่นาน แต่ยารากับคนอื่น ๆ ก็ยังมาไม่ถึง อาการมึนจากแอลกอฮอล์เป็นตัวเร่งให้ฉันกดโทรออกหาเธอ

เด็กสาวรับสาย “ขอโทษนะ ตอนนี้รถติดมากเลย”

ฉันถามกลับ “แล้วอีกนานไหม?”

“เกือบชั่วโมงกว่า ๆ ได้”

มือเรียวกดวางหลังจากได้ยินคำตอบ ความมึนตึงทำให้ต้องเอนร่างนอนไปกับโซฟาตัวยาว ดวงตาเบลอ ๆ มองไปยังชั้นสามที่มีชายหนุ่มคุ้นตายืนอยู่

ร่างเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนหันไปถามร่างสูงข้างตัว “นั่นใครน่ะ?”

ฌอนขมวดคิ้ว “หมายถึงใคร?”

พลันมือเรียวก็ยกชี้ไปยังชั้นสามด้านบน ฌอนมองตามพร้อมถาม “หมอนั่นโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

แคโรนิ่วหน้าไม่พอใจ “แล้วตกลงเขาเป็นใคร?”