บทที่ 380

ความเจ็บแล่นแปร๊ดในใจชั่วครู่เมื่อได้ยินชื่อนั่น ฉันรีบหลับตาลงแล้วแกล้งทำเป็นนอนเปื่อยไปกับโซฟา ถ้าฌอนสังเกตเห็นท่าทีของฉันคงโดนด่าว่ายัยโง่เป็นแน่ ผ่านไปชั่วโมงครึ่ง ยารากับนาธานก็เดินเข้ามาข้างใน

เด็กสาวค่อย ๆ จิบเพราะรู้ตัวเองดีว่าเมาง่าย

ส่วนนาธานกับฉันก็ยกดื่มไปอีกหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน เมื่อแอลกอฮอล์เข้าไปรวมกันอยู่ในท้องมากไป ก็เริ่มอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา

ร่างบางยืนโงนเงนไปมา เห็นแบบนั้นฌอนจึงรีบเอ่ยถาม “โอเคใช่ไหม?”

แม้สติแทบเลือนลอย แต่ก็ยังดื้อตอบ “อืม”

ขาเรียวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงทับยาราเสียอย่างนั้น ฌอนส่ายหน้าพร้อมอุ้มร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขนและตรงไปยังห้องน้ำ

ทว่าจู่ ๆ อีกคนกลับโน้มตัวลงมากระซิบ “ถ้าทำขนาดนี้แล้วหมอนั่นยังไม่ยอมลงมานี่โคตรป๊อดเลยนะ!”

ฉันพึมพำตอบ “อะไรของนาย?”

“ฉันตั้งใจหลอกล้อกับเธอเพราะอยากให้แซคคารี่หึง”

หมายความว่ายังไงนะ?

แคโรเมาเกินกว่าที่จะประคองสติรับรู้ของตัวเองได้ในตอนนี้

ทว่าไม่นานฌอนก็หยุดเดิน ร่างเล็กในอ่อมแขนเริ่มเลื้อยขยับซบอีกคน พลันเสียงทุ้มต่ำที่ดูไม่เป็นมิตรก็เอ่ยสั่งฌอนเสียงแข็ง “ส่งเธอมา”

ฌอนกระชับอ้อมแขน “เรื่องอะไรจะต้องทำ?”

อีกฝ่ายกดเสียงข่มอีกครั้ง “ส่งเธอมาให้ฉัน”

“โอ้ นายเริ่มร้อนใจแล้วสินะ”

ฉันรู้สึกว่าร่างของตัวเองถูกเคลื่อนไปยังอ้อมแขนใหม่ของอีกคน แต่มันกลับรู้สึกอุ่นใจเมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ แขนเรียวเกาะเกี่ยวเอวหนาของชายหนุ่มอีกคนไว้แน่น

เขากระชับกอด ก่อนที่ขายาวนั่นจะเดินออกไปอย่างมั่นคง แต่แล้วเสียงตะโกนเรียกของใครบางคนก็ทำให้ต้องหยุดชะงัก “พี่รอง คุณจะกลับแล้วเหรอ? แล้วพวกเราที่เหลือด้านบนล่ะ? พวกนั้นเริ่มไม่พอใจเรื่องที่คุณกลับมาแถมยังไม่ยอมจัดการเรื่องตำแหน่งแล้วนะ ถ้าคุณเดินออกไปแบบนี้ พวกนั้นจะต่อต้านคุณ และเราก็จะเสียโครงการยื่นขอเสนอราคาไปอีก”

“ยกเลิกโครงการยื่นขอเสนอราคาซะ” เขาตอบกลับ

แต่อีกคนยังพูดต่อ “พี่รอง คุณยังรักเบลอยู่ใช่ไหม?”

ร่างสูงเงียบไม่ตอบ